Sava Fezga Branko

S’mirëziu.

Gjithmon e kam ditur sa pa vlera ishe.

S’mira të brente në çdo qeliz të trupit,

Për miqsin thurrje intriga pa fundë.

Tek eprorët të dukeshe se bëje punë.

Flliqësia flinte brenda trupit tuaj,

E mbuloje nga jashte me gjethe dafine,

I fshehur nën rrogoz kthetrat nxirrje ,

Kujtoje se njerzit flinin mbi dafina.

Gjith jeta ju shkoj me ligësi në shpirt,

Në botën e intringave je një prototip,

Të lajnë e të luejnë e gjithë miqêsia,

Në k’të jetë mizore janë të detyruar.

Kështu e shtyve kohën mes s’mirës e mllefit

Gjithon ke për të mbetur,tamam si bishti i qenit.

19/01/2022

“””””””””””””””””

Rreth orbitës.

Tek heshtja mbizotron vullkani,

I caktivizuar fle nën rrënojat e shpirtit,

Po e preke llavë nxjerr nga goja,

Të djeg, përvëlon çdo qeliz tê trupit.

Mashtrimi udhê rrëfyes në jetën tuaj,

E zbukurroje me fjalë shumë ngjyrshe ,

E servirje me llogaritje matematikore,

Harrove që ish ekuacion me shum të panjohura.

Jeta lundroj në të pa qënën,

Në detin e gjërë çapiteshe ngadalë,

Të zhysnin e prap të nxirrni,Dallgët,

për tët thënë i pa fuqishën je.

Orvateshe rreth orbites tënde,

Në vend të minuar s’lëvizje dot,

Pafundësin doje në duar,

Ëndërrove por nuk munde dot.

I përbërë prej top llastiku

e hedh e kushdo loz me të.

Sava Fezga Branko

16/01/2022

“””””””””””

Rastësia

Në orët e vona të mbrëmjes,

Kur unë punën lë,

Sava Fezga Branko

S’mirëziu.

Gjithmon e kam ditur sa pa vlera ishe.

S’mira të brente në çdo qeliz të trupit,

Për miqsin thurrje intriga pa fundë.

Tek eprorët të dukeshe se bëje punë.

Kështu e shtyve kohën mes s’mirës e mllefit

Gjithon ke për të mbetur,tamam si bishti i qenit.

Sava Fezga Branko

19/01/2022

“””””””””””””””””

I përbërë prej top llastiku

e hedh e kushdo loz me të.

Sava Fezga Branko

16/01/2022

“””””””””””

Rastësia

Në orët e vona të mbrëmjes,

Kur unë punën lë,

Pran urës kalojnë shum njerëz,

Asnjë s’ja hedh sytë k’saj gruaje,

Që vajton e heshtur mbuluar kokën.

I afrohem pran dhe e pyes,

Të shoh këtu vazhdimisht,

Në ke familje ,fëmijë,

Ja them pak me ndrojtje.

Kokën ulë e lotët i rrëshqasin,

Si shiu që binte atë çastë,

E lagur kokë e këmb gjer në pallcë,

Asnjë fjalë nuk donte të thoshte.

U ula në gjunjë pran saj,

Fytyrën ja mora në duar,

Mos qaj motër,loti s’nxjerrë gjë,

Po ngrihu të vish me mua.

U ulem pran një lokali,

Pim nga një çaj që të ngroheshim,

Sytë e saj të lodhur nga lotët,

Flasin më shum se çdo gjë.

Filloj të fliste për jetën,

Me dhimbje që reflktonte në fytyrë,

Për burrin dhe fëmijtë,

Që s’donin t’ja dinin për të.

Dhimbja më përshkroj gjith trupin,

Kurajo fillova t’i jap,

Mos kujto se je e vetme,

Si ty janë shumica e grave.

Kamarjerit të lutem i them,

Ma thirr pak pronarin tuaj,

Dy fjal i thash me të lutur,

Punësoheni këtë zonjë grua.

Historia e dhimbshme,

E bëri të reflektoj Pronarin

Pjatalarse e futi zonjën,

Që dhe ajo të jetoj.

Një lumturi ndjeva në shpirt,

Që munda diçka të bëja,

Një zonjë që vuante rrugëve,

Sot me punë u bë.

Sikur të gjithë të mundoheshin,

Të mos shohin,veç kënaqësit e tyre,

Por të bënin sado pak mirësi tek të tjerët ,

Bota do të ishte ndryshe.

LINI NJË PËRGJIGJE Anulo përgjigjjen

SHKRIMET E FUNDIT