I dashur,,,
se sa më deshe se di
po sa te desha as ti se di
me siguri.
Tani shkelqimet jam zbehur
veç bardhe e zi
tjetër gjë s’kanē veshur
enderrat kanē hyrē nē vallen e jetēs
krejt çakërdisur.
Unë rend fytyrēzbehur
shoh si lisat janë zvogēluar
lëndinat janë fshehur
krojet janē tharē
hijet i kanē marrē stuhitë
koha sa fort djeg.
I dashur se di nē, ti je në mënd
por unē tē betohem , jam çmënd
gjithçka ka humbur
nuk gjeta as vendin e puthjes së parë
po kēshtu përfshirë dhembjeve
po pres tē fundit!
Seel
“”””””””””
Të lutem
Më ndje në pranverê
Aty, vi shpirtzvarrë
O ti ,frymë qê dhomëzat e shpirtit
Mi le bosh
E thirrjet e heshtuna kumbojnë randê
Ku veç vetvetes i bzajnê!
Të lutem,,
Më thirr pranverave
O ti ,shtegëtar dashurie
Mallit ,pëplasem
Kohës së mbetun
Copat ,mbledh krejt ngratë
Shpirtin vë në shtrat anestezie
Lidh fijet
Deri në ardhje,,!
Seel
“””””””””
Nuk mbaj mënd sa kohë ka kaluar
Qysh atëher
Se di sa stuhi , shpirtin trazuan
Qysh atē pranver…!
Di se në kalë të fuqishëm
U shëndërrova
Të mbart mallin me të cilin
Viteve brodha!
Se di mê se kush jam?,
e c’fuqi shpirtin më mban
As sa vite ikën ngarkuar ,,,
Di se jam udhëtari/ kalë,
mbushur me mall,
kêrkoj,,
njê vend për tê zbarkuar!
