U èndèm kèsaj jetè
tè brishtè si lule nè erè
veç duart qè m”shtrènguan êndèrrès
ç’ma bènè ktè shpirt tè mjerè!
U ëndèm kèsaj jetè
shumè herè tè vetmuar
veç shikimi yt i blertè
ç’mè la ktè shpirt ,helmuar!
U èndèm.kèsaj jetè
tè hutuar e nè vajè
veç kènga jote gjethesh
ç’mi la kèsaj zemre ,mallē
U èndèm.kèsaj jetè
udhève tè pa shteg
veç prekjes tènde butè
tjetèr s’munda tè ndjej!
Botès su ndalèm
tradhètar qemè pèrherè
sysh tè lotuar
shpirtrash mbetem ,mjerè!
Seel
“”””””””””””””””””””
Koha nuk mjafton
Ti them të gjitha,çkam pēr të thënê
Askush nuk mundi,
As unë nuk do,mundem dot
Por sonte ndèrsa mbushej kjo hënê
Përqafimin tëndë e desha fort!
Sell
“””””
Pasi bëri me mijëra premtime
në muzgun e asaj dite
fytyrën e hënëzês
mbështollën retë
laku shtrëngoi
qafën e brishtë
derisa u mbush
e krojeve rrodhi ujë i nxhehtê
sa të rënda premtimet
nën afshin kafshēror të thēnë
sa e largët hënëza
vrapon me tej
dy udhëvë paralele
që dridhen
çmendet dhe ikja
brenda akrepat çorientuar
humbën sensin kohës
sa të rënda premtimet
mbi akullin gri
gjithçka shkelqeu
veç shpirti
njēmijē copash
deri tek yjësit
fjalēt terbuar ,shqeu
Atë ditë në muzg
askush nuk mundi
të ndjej stuhinë e asaj
veç nata,,,!
Seel
