HITHRAT,LULET,DHE KORONA.
Hithidhe korona,po’ grindeshin kete here,
se virusi i zi,kete radhe nuk e diti,
ne bote solli dimer,nuk paska pranvere,
se ajo u perhap,me shume se farà e hithit.
Me shpejtesine e eres,ajo pushtoj boten,
por dhe hithi i mjere,pasojat nuk i dit’ka,
se lulet me te bukura,kete radhe e ulen koken,
se sinonimi i saj,na qenka hitherishta.
Po’ te prekesh hithrat,skuqen duart tona,
po’ te prekesh lulet,afer ndjen pranveren,
shume zemra te pafajshme,i lendoi korona,
njerezit i tmerroi,disave u mbylli deren.
S’kisha degjuar kurre,si ne keto ditet tona,
qe lulet me te bukura,te vyshkura koken ulen,
nga frika se ne mes tyre,mund te jete korona,
kete vit femijet,lulet s’i keputen .
U venit buzeqeshja,festat gati u shuan,
dhe vendet me te fuqishme,korona i tundi,
maskat pushtuan boten,njerezit u larguan,
por thone se eshte shpresa,ajo vdes e fundit.
Kur kaloi Maji,erdhi stina e nxehte,
atehere kur dikush,mendoj se ajo shkoi,
tek nxehtesia e stines,njerezimi kishte shprese,
me duket se ne gusht,prape ajo lulezoi.
Simon Tota Itali. 25/08/2020
“”””””””””””””
Gezuar ditelindjen,nipi yne i dashur Kastriot
Ka ca vite,
desh vete zoti,
ishte dite vere,
digjte dielli,
erdhi ne jete,
Kastrioti,
porsi yll,
qe zbret nga qielli.
Dhe kjo ndodhi pikerisht 38 vite me pare,kur tre motrat prisnin vellain,prinderit e tu prisnin djalin pas tre vajzave,pse Jo nene Lukja,tete gjagjallaret sebashku me hallen tende u gezuan pa mase me ardhjen tende ne jete.
Dhe ja,sot pas 38 vitesh,ti ke familjen tende te bukur,te ndertuar sebashku me Morenen e mrekullueshme,ke djelin tend bukurosh Stefanin ,ku jetoni te lumtur,lumturi kjo ,e bazuar tek puna dhe harmonia.
Prandaj ne,te urojme te festoni Edhe 
vite te tjera,perkrah Morenes,ne mes gezimit te Stefanit,dhe stefaneve te tjere qe do te vijne ne te ardhmen.
vite te tjera,perkrah Morenes,ne mes gezimit te Stefanit,dhe stefaneve te tjere qe do te vijne ne te ardhmen.Vera dhe Simoni.
“””””””””””””
Kur menaxheri i ndërtimit tërbohet!
Një ditë jave,
Nuk ishte e shtunë,
në vend Claudio,
ishte i acaruar.
Roberto me Raphael,
Në duar, nga një gotë,
ogi ata thonë,
duhet të paguani për ne që të pimë.
Ju të dy mund të më dëgjoni,
s ‘ ke pse më tërbon,
erdhe e cila,
vetëm për të punuar.
Të dy ju ikni,
nëse doni të pini,
për (dehur) si ju,
Nuk ka vend në vend.
Nga agimi në errësirë,
Unë qëndroj në vend,
për të fituar më shumë,
Po ju, a doni të pini.!
Ka kaluar një kohë,
ngadalë, ngadalë dhe kështu duke parë,
Në vend, ingjinjere hyn,
Kam filluar të flas me Claudio;
Ngjarja ime me ty,
që të shoh kaq të tërbuar,
ata duan të pinë,
dhe duhet të paguaj…
Nëse dikush dëshiron të pijë,
askush nuk mund të largojë,
A nuk doni të paguani?
pastaj paguaj unë!
Nuk ka ndodhur kurrë, ishte shaka.
Simon Tota
