(I DEHURI).(30)2
**********
Një burrë trashaluq si një trung i prerë,
me syze miopi të rëna përmbi hundë,,
E ngre e ul në buzë gotën me verë,
Disa fjalë flet,s’i meren vesh kurkund.
Ka qenë shumë larg dhe moti po ftohej,
Bashkë me disa tipa u rehatua mes tyre,
Kerkonte një arsye si të justifikohej,
Se jeton në shtëpi me një luleshtrydhe.
Rrugën një ditë ia preu një shpend,
E mori për mace të egër me bisht,
Nga gardhi i gjitonit një shul rrëmben,
Por se goditi dot, se vet u rrukullis.
U përpoq luleshtrydhja ta pres nga ujvarat,
Por trashaluqi ừ bë akoma më tragjik,
E nxjerrë jashtë në shi,një brengë si të parat,
Ajo s’e quan “burrë”, e emron “zvaranik”.
“”””””””””””””””””””
FJALA PO DHE JO.
*******************
Një fjalë po dhe një fjalë jo,
Disa e kanë në maj gjuhës .
Oh,sa të kundërta janë ato,
Por”shtrojnë asfaltin udhës”
Shpejt dhe e gëzuar çfaqet,
Tek ai – ajo që ndjen një po,
Njërën shtyn e tjetra qaset,
Prek nder dhe lartësi ajo.
Po dhe ata që jo’në e thonë,
Po ti pyesësh nuk pendohen,
Ndonjëherë kokfortësi tregon,
Ndodh gjithë jetës torturohen.
Mos pranimi dhe pranimi,
Nuk bëjnë dot pa njëra tjetrën
Kur nuk peshohet del çmimi,
E paguan shtrenjtë gjithë jetën.
“””””””””””””””””””””
PLAKU .
******,
Në kafene, në krah, të një parku,
Ulur në tavolinë pa asnjë shoqëri,
Një gazetë kokulur lexon plaku,
Dhe mëndja i punon kur ishte i ri.
Prek rrudhat ju duk se ishte shëmtuar,
Vitet kaluan, i kaloj në mend shpejt.
Kishte fjalën forcë e forcën në duar,.
E megjithatë thotë, i fortë kam mbet.
Habitet atje, tek nxiste çmënduria,
Mendon guximin që merrte dhe sa,
Dashurinë falte lum nga padituria,
Çdo çast por sidomos tek disa gra.
