SAINT SOPHIA
Raised the church over the seas
for the Almighty God,
The honored Illyrian emperor
The great Justinian lord.
For the creator’s glory,
for the nation’s faithful,
Saint Sophia was elevated
On the empire’s heart.
Saint Sophia, heaven’s wisdom,
Earthly enlightenment,
to stay beside His creation
To guide the faithful way.
A light upon earthly sky
Eternal remembrance,
To spread wisdom upon all
the peace will reign sovran.
Across all the seas and oceans
full of heavenly light
Pellegrins would get in line
To receive the grace in heart.
Thousand years passed by
The holy temple rise.
Lighted the fires
on the depths and the blue light
The empire’s heart was overrun,
the barbarian creature.
Grieve and howl all human’s soul
Saint Sophia, the Holy temple.
Invasion flame clouded the sky
Constantinople washed in red,
Holy church felt the bickering
Horror came beside.
Intruders knew the storied
on the holy church’s marvels,
and acted on false pretensions
Tried to cover the light with mud.
The holy of holiness
Beamed the light everywhere,
Raised the fallen’s voice
All creation’s attention got.
I’M HERE! – resounded God
Saint Mary and all the Saints.
I’m here! – roars the past
The brave and valorous.
A passage between screams
Thundering the air.
Enough! – said the blessed
to the deception time!
Where the sea is sliced apart,
and the sacred land too,
The holy church resounds profound:
– I’m here too!
Loud is the past’s voice
On every spirit says:
– I’m the ancient Saint Sophia
Christianity speaks for itself.
Prosper Rome on both sides
Europe and Asia alike.
It’s the bridge for all the seas
This big creation site.
He treasured his creation
To elevate the Mighty God
And stands on that same spot
The holy church Saint Sophia
It will stand for countless centuries,
Although shifts to mosque
The whole creation will pray:
– Save us all Saint Sophia!
***
SHËN SOFIA
Ngriti kishë në mes të deteve
Për Perëndi e Zot,
I famshmi Perandor me nam,
Justiniani Iliriot.
Krijuesit t’i shtonte lavdinë,
Nder popullit të vet,
Lartoi të famshen shën Sofinë
N’Kostandinopojën kryqytet,
Shën Sofia, urtësi e qiejve,
Urtësi mbi dhe,
T’u rrijë pranë kontinenteve,
Njerëzve e shenjtorëve.
Dritë e qiellit dhe e tokës
Përjetë të rrojë,
T’i shtohet urtësia botës
Paqja të mbretërojë
Në detrat pranë edhe larg
Ndriti plot shkëlqim
Dhe pelegrinët ngado varg
Erdhën për bekim.
Njëmijë vjet kështu me radhë
Kryekishë mbeti.
U ndez prej saja flakë e zjarr
Qielli dhe deti.
Kur kryeqyteti ra nën pushtim,
E lehte egër bisha
Qau thellë e me rënkim,
Sofi kryekisha.
Kur pushtimi mbuloi qytetin
E Konstandinopoja ra,
Kryekisha ndjeu rrëmetin,
Tmerre pafund pa.
Pushtuesit, kishës ia njihnin
Gjitha mrekullitë,
Ndaj, ndryshe s’mund të vepronin,
Baltë hodhën mbi dritë.
Po shenjtëria e shenjtërive
Dritë kudo lëshoi,
Ngriti zërin e të vdekurve
T’gjallëve ua përçoi.
Këtu jam! – buçet vetë Zoti,
Shën Maria e shenjtorët.
Këtu jam! – thërret historia
Trimat, perandorët.
Ikin – vijnë në mes thirrjesh
Mbushur me gjëmim:
– Boll! – u thanë vetë lavdirat,
Kohëve me mashtrim!
Atje ku ndahen sërish detet,
Kontinentet gjithashtu,
Kisha kumbon nga lotët, dertet;
-Jam, or jam, këtu!
Rëndë gjëmon fort historia
Shpirteve thërret:
-Jam e lashta shën Sofia
Krishtërimi flet!
Lulëzojnë të dy Romat
Europë e Azi
Edhe lidhin dhjetra dete
T’madhen gjithesi.
E deshi në të madh të vet
Të lartohej Perëndia
Ndaj qëndron në atë qytet
Kryekisha Shën Sofia.
Përsëri gjallë do të mbetet,
Ndonëse, kthyer n’xhami.
Dhe gjithe bota do t’i lutet:
Ruajna Shën Sofi!
