Bust emigranti!
Në atë breg doli
kur ishte i ri!
I strukur dhe i trembur
emigranti—femi!
Vala e mergimit
këtu e solli!
Me foton e nanes
që në zemër mbështolli!
Pa bukë e ujë
me ditë e netë
Derisa dikur,
një punë e gjet!
Me nanen në gji
ngrihej e çohej
Në borë e acare
me të “ngrohej”!?
Vitet kaluan
dhe u bë burr
Po foton e nanës
nuk e hoqi kurr!
Sa herë që fliste:
“nanë do të vi!?”
Dhe nana e priste,
e priste si gjithënji!?
Shkonte e shihte
nanen përherë!
Sa herë mundej
Dimër, apo Verë!?
“Do të kthehem nanë “
—shpresonte gjithmonë!
Pavarsisht se ai donte,,
Nana gjithemon s’jeton !?
Krijoj familje
e pastaj bleu shpi
Po mendjen e kishte
—te kthej ne vend tij!
Në vendin e huaj
me medaljonin në gji
Vetëm fotoja e nanes
i shtonte dashuri!
Thinjat ju shtuan
e vitet s’ndalonin
Vinte këtu në breg
e puthte medaljonin
Histori e nianit
e tanve na përket!?
Nje bust emigranti
” niset”për vend vet!?
