Kur shpirti rënkonë.
Lajm i hidhur të copëton,
në shumë copa përfundon.
Si xhami i thyer përtokë,
rënkon shpirti i përlotë.
Kur shpirti nis e rënkonë,
t’kurret grusht njeriu i gjorë.
Kërkon ndihmë pa mbarim,
pret të ngjitet shpirti i thym.
Pret shpirti, pret pa fundë,
pret e ngurtësohet gurë.
Pret një jetë, ditë e natë,
pret deri sa bëhet i ngratë.
Pret,pret dhe ëndërron,
se gjithçka do të ndërrojë
e pranvera do të lulëzojë
kjo pritje do të mbarojë.
Semundja,halli të gërrynë,
shihet lodhja në fytyrë,
dallohet shpirti, që rënkon
e prap veten se dorëzon.
Albina Ceka autore Albania
18/03/2021
Quando l’anima geme.
Le notizie amare ti fanno a pezzi
in molti pezzi finisce.
Come il vetro frantumato al suolo,
geme l’anima in lacrime.
Quando l’anima inizia a gemere,
per tagliare il pugno del povero.
Cerca aiuto infinito,
aspetta che l’anima spezzata salga.
L’anima aspetta, aspetta senza fine,
taglia e indurisce come le pietre.
Aspettatendo una vita, giorno e notte,
aspetta finché non diventa lento.
Aspettando, aspettando e sognando,
che tutto cambierà
e fiorirà la primavera
questa attesa finirà.
Malattia, dolore da erodere,
la stanchezza si vede sul viso,
l’anima è distinta, che geme
di nuovo se stesso che non si arrende.
Albina Ceka autore Albania
18/03/2021
