Do ikim e Dashur .
Do ikim e dashur këtë fund nentorit,
e ikja përqafonte yjet nëpër natë,
të dy ndër ëndërra ngjitur krahérorit ,
e buzë që dridheshin nga puthja e gjatë .
Qiellit sa heré hénen e kam parë
i fshehur nëpër qoshe muresh pa dritë,
puthjet shkrinin akujt nëpër kapilaré
me dashuri ma shtruan rrugën peréndité.
Ish dashuri e paré qé kisha njohur,
puthjet fluturonin kudo nëpër hapsiré ,
nuk kish lumé as deté zemrat për ti ftohur .
as borë as akull e as shkretëtirë .
Larg Atdheut larg ikëm nëpër dete ,
lumenjtë e shpresës kurr nuk u thanë ,
ëndërrat i mblodha té gjitha me vehte,
rrugët e Europës kurr nuk i ndamé.
Ikëm e ikëm dhimbja u shtua ,
ecëm pa fund erresires kéte naté,
héna zbriti poshté diku mbi njé përrua
e malli shuante dritat néper autostradé.
Kjo botë e mjegullté e pa fre diellin pret ,
rrufetë çajnë qiellin kudo gjithandej ,
njerzimi në arrest, lirinë me receté,
gjaké i helmuar zien néper dejé.
Balancat rané ,u thyen si kristali ,
ndër shpirtra fryjnë ala stuhi trishtimi
uji i turbulluar dhe mbi majé mali ,
lisat ulin kokën ,lëshojnë lotë mallkimi
Sa shpejt ikën vitet sa shpejt pa méshiré
Qiejve të emigrimit hallet shpërndaré,
kërkuam pak diell mes reshé në hapësirë,
Atdheut i thërrasim me lotin e tharé.
