FILIZAT E MALLIT .
Eh moj bijë …
ç’rënkuan themelet
edhe tjegullat e shtëpisë ,
kur kalove pragun
dhe mbylle atë portë ,
nëpër vena mu mpiks gjaku ,
dhe dënesën s’mbyta dot .
Mu përmbys toka nën këmbë ,
dhe e tashmja nuk ka vlerë ;
në oxhak të shpirtit
si flutur vërtitet shpresa ,
e në vatrën e pazjarr..
vetë marrimi zë mbjell erë .
Ti vrapuar si një rreze ,
çarë mjegullat që s’kanë fund ,
e mua…larvë e trishtimit
zë m’cëmbis zemërgjorën ,
e këtu në këto troje..
ku gjunjëvrarë mësove hapat ,
dalëngadalë do t’më tres malli ,
të t’puth flokun ,
të t’ndiej dorën .
Në kraharor më fle stuhia ,
e deti i syrit
rri ngritur në tallaz ,
në dallgë uragani
tinëzisht kthehet dhimbja ,
e brigjeve të humbur
qëndron edhe plas .
Se dot nuk i shkula
ah filizat e mallit ,
kanë mbirë në mish ,
kanë çelur në gjak ,
dhe përqafimet humbasin
në mjegullime ekranesh ,
e gjurmët pëshpërijnë
në botën atje larg .
Donika Stasa.20.Gusht.
