OH ,SA PAK KOHË NA MBETI PËR JU!
(Dedikuar vajzave të mija,me rastin e ditës së vajzave !
(Ju lutem,në vend të luleve,gifeve,komentoni me fjalë !Fjala është magji!)
Në rrjedhë të ditëve,viteve përherë kemi nxituar,
Se vetë e nesërmja që vjen,kërkon më shumë,
E di,në fëmijërinë tuaj,sa shumë kemi munguar,
Ju linim duke fjetur,e prapë ju gjenim në gjumë!
Nuk patëm kohë,ninulla në djepe,tu këndonim.
Në shkollë si fëmijët e tjerë, nuk ju shoqëruam.
Nuk mundëm së bashku me ju, të ëndërronim,
Por me ëndërrat tuaja,çdo ditë dhe çast jetuam!
Leksionet e jetës,ju dhamë në fusha e në male.
Se jeta është e gjatë,s’është jeta fushë me lule.
Në jetë, ka më pakë gëzime e më shumë halle.
Me punë dhe djersë u rritët,s’u rritët me pekule.
Në rrugëtimin tuaj,ju tashmë ecni vetë pa frikë.
Ne çelësin e jetës ju dhamë,me shumë dashuri
Si një ninullë e ëmbël e munguar,si një muzikë.
Fëmijëria juaj na mungon,nuk kthehet përsëri!
Nuk mundemi ato vite ti kthejmë prapë përsëri!
Fëmijëria juaj çdo çast,oh sa do të na mungojë.
Po ju e dini,ju kemi dhuruar një det me dashuri.
Fëmijërinë tuaj e kemi në zemër,aty përherë do të jetojë!
Sot ne ndjekim hapat tuaja,me shumë krenari.
Provimi i jetës,është i bukur por dhe i vështirë.
Në hapat tuaj,kemi derdhë oqeanin me dashuri.
Oh,ti kthenim dhe një herë ato vite do të kishim dëshirë !
Tashmë, jemi bërë gjyshër,me nipër të bukur si
yje.
Sa shpejt që ikën jeta,vitet prapë vrapojnë tëhu,
Loti dashurisë për mallin e munguar,në faqe na bie,
Na falni fëmijë,oh sa pak kohë na mbeti për ju!
