Gruaja
Kjo krijesë hyjnore, ku buron mirësia,
Është:
universi, sfera dhe biosfera.
Është:
Loti, dhimbja, gëzimi, dashuria.
Është:
Kënga, vaji, dasma, dimri dhe pranvera.
Është mëkati, është dhe shenjtëria.
Gruaja është ngahera shpirti i botës njerëzore.
Është ferri dhe parajsa, është nata dhe dita, errësira dhe drita.
Është lufta dhe paqe, mjerimi, lumturia.
Është pendimi dhe falja, lutja, mëshira, e tërë orbita.
Është tokë e shterpët, është fusha pjellore.
Është gati, Perëndia!
Marjeta Musaraj!
“”””””””””””””””””””””””””””””
TEJ HORIZONTIT.
Mbetur harreses,tej horizontit
Nje grua mban enderrat shpirtit fjetur
Flet vetvetes si serena e Ezopit
Prej endrrave qe zemres kurre s’i kane vdekur.
Shpeshhere zerit te endrrave tundohet
Hap syte sikur para i flasin
Si dikur magjepset tundohet
Ato dhe mbas vitesh zemres trokasin.
Mungesa e tyre jeten i zbraz
Cdo casti i rikthehet te kaluares
I hidhet gjoksit si deti me tallaz
I ledhaton dhe pergedhel gishtave te dores.
I puth sy mbyllur aromen u ndjen
Aty horizontit te harruar nder vite
Mengjeseve dhe mbremjeve mes tyre e gjen
Ngjason si dikur ne perralla dhe mite.
