Sava Fezga Branko

Përhumbja e Dashurisë!

Kjo mbrëmje e rêndë po më duket,

Pa ty ngryset si mira netë,

Ulur në stolin e lulishtes,

Numëroj yjet që ti të kthehesh.

E përhumbur shoh që je venitur,

Si eshka e lagur nga shiu rrebesh,

Mundohesh pa fund që ta ndezësh,

Por uji ka hyrë në thellësin e saj.

Dashuria për të është e verber,

Dhe rrugën se sheh tek pengohet,

Dhimbja që ndjen është shum e vogel

Para dhimbjes që shpirti i mbanë.

Ajo e vetmuar kur s’mund të ri,

Se kthehet në gurë e s’ndjen mê asgjë,

Të godet vret ku të mundi,

Se hidhërimin se lan dot as deti.

Si guackê e përhumbur mblidhet,

Dallët e rrëmbejnë brēnda tyre,

Hap krahët drej thellësive zhytet ,

Kujtimet fsheh që të mos duken.

Sava Fezga Branko

Peshkatari

Tek lundronte në detin e kaltër,

Flladi i fresket e perkëdhelē,

Mes rrymes voziste si në ënder,

Dallgët e përplasnin por s’ndjente gjë.

Pranë tij vërtiteshin peshqit,

Kërcenin e hidheshin mbi varkë,

E preknin, ledhatonin s’mundej ti prekte,

Rrëshqisnin e me valēt shpërndaheshin.

Dielli që binte mbi siperfaqe ,

Rezatonte mbi kuvertë,

Mundohesh pafund që ti kapje,

Rrjetën kur ngrihje s’kishte gjë.

Me shpirt të vrarë ashtu të shkoj jeta.,

Se keq i ke bërë llogarit,

Nuk kapet peshqit në maj të varkës,

Po s’hodhe grepat në detin e gjërë.

E ashtu i ngryse ditet e netët,

Mes vozitjeve e hedhje rrjete,

Por harroj ky peshkatari i ngratë,

Që jeta nuk shtyhet veç me grep.

Sava Fezga Branko

31/10/2021

Mendimi

Mendimi i ka zenë rrugën fjalës,

Fjala smundet të flasë,

Si orteku kur rrëshket mbi malet

Bllokon rrugën e s’ka ku tē dal’.

Mundohet por çdo gjë është venitur,

Pa jetê dhe e largët është,

Ashtu si gjethet e vjeshtës,

Era i shkëput i hedh në tokë.

Ky ështe fati i shkruajtur në djep,

Më kot luftojmë për çdo gjë,

Hedhim e presim si me thikë

Mendimet na vrasin një pas një.

Aty këtu ndjehemi si lulet,

Kopshtari gjorë i mbron me kujdes,

Nga shiu e furtunat e stinës,

I ruan çdo syth një gonxhe t’çel.

Përhumbja e Dashurisë!

Peshkatari

Tek lundronte në detin e kaltër,

Flladi i fresket e perkëdhelē,

Mes rrymes voziste si në ënder,

Dallgët e përplasnin por s’ndjente gjë.

Mendimi

Mendimi i ka zenë rrugën fjalës,

Fjala smundet të flasë,

Si orteku kur rrëshket mbi malet

Bllokon rrugën e s’ka ku tē dal’.

Që jeta t’lulezoj ndërto,

Çdo ditë duan përkujdes,

I harrojme e mendimet shkojnē,

Ekur kthehen kujtohen se ekzistojnë.

LINI NJË PËRGJIGJE Anulo përgjigjjen

SHKRIMET E FUNDIT