ZGJOHU NGA GJUMI,ZENUN BAKULLATI!
(Dedikuar shokut tim të fëmijërisë. )
Ka pesë vjet,që ti ke ikur prej nesh,je larguar.
Por asnjë minutë të vetme,s’të kemi harruar !
Të kemi kërkuar në Saraqin,tek Lisat e gjatë !
Në Mëllez,në Sheshtin,në Shpellat,ditë e natë!
Të kemi kërkuar në Haliqe,në Radhua me gurë.
Ku je o Zenun djali,por ti s’na përgjigjesh kurrë!
Të kërkojmë në stane,pllaja ku kullosin bagëtia.
Nuk hajaks në male,zërin sta dëgjojmë te shtëpia!
Ku shkove or burrë,si e more atë rrugë pa kthim?
Djemtë e nusja të kërkojnë,mos ke gjetur shërim?
Krraba që mbaje në dorë,çdo ditë e natë të kërkon.
Brruca që të shoqëroi maleve,me oii po të vajton !
Shtëpisë ndanë rrugës,lotët asnjëherë si janë tharë.
Bashkë me lotët e Shekos,kthehu thonë,sa më parë!
Na mori malli,të pimë një dopjo raki e një gotë verë.
Të hamë mish në hell,e tja marrim këngës,si atëherë!
Sytë e tu të kaltër si deti,unë ku ti gjej vëlla dhe mik?
Shoqes tënde të jetës,pesë vjet,loti sju tha në qerpik!
Çu bë, përse ndali zemra juaj e madhe sa vetë deti?!
Ku do ta gjej buzëqeshjen dhe fjalën tënde unë poeti?
Shpatet e maleve ti i mate me gjoks,në dhjetëra vjet.
Në çdo teshtimë tënden edhe lisat të uronin shëndet !
Qiellin ti e kishe jorgan,për jastëk gurin kishe tek koka.
Natën flisje me yjet e Hënën,dyshek për ty ishte toka!
Edhe malet të kërkojnë,se ti vëlla ishe,si këmbë mali.
Malet i ke matur me gjoks,qajnë,ku na ka vajtur djali?
Djemtë të kanë ndërtuar shtëpi të re,vjen aromë pishe.
Dukesh sikur je i gjallë,me buzëqeshjen ashtu siç ishe!
Shpesh,na duket sikur ke ikur larg,sërish në shtegëtim.
Çdo vit ,merrje rrugën në Ersekë dhe Korrçë,për verim.
Ty të njihnin të gjithë me emër,në Çarçovë e Leskovik.
Çdo krua e burim uji pyet”Ke pesë vjet që s’vjen or mik!
Tani,je bërë bari i kullotës së begatë ,që quhet Xhenet.
Malet,kullotat,përuleshin me respekt,si të ishe mbret!
Ti linde bari nga barku i nënës,linde me zile e këmborë.
Barinjtë për ty thonë: “Zenuni lindi me krrabë në dorë!
Kjo shtëpi ty s’të nxe,shtëpia jote e vërtetë është mali!
Çohu,flake tej këtë dhe që të mori frymën, Zenun djali!
Është kohë pjelljesh vëlla,e qingjat e vegjël blegërijnë.
Vrapojnë ata drejt nënave, qumështin e jetës të pijnë!
