Heshtja ime
Nuk flas shumë, nuk dërdëllis,
s’jam e tillë, s’e kam zakon,
më mirë ai që flet pak
edhe shumë e shumë vëzhgon.
Shumë herë s’e jap përgjigjen,
e lë të bjeri si gjethen vjeshta,
nuk i lodh ngahera fjalët,
di të flasi edhe heshtja.
Të flasësh ja vlen te guri?
Atij kurrë s’i hyn perona,
s’i bihet murit me kokë,
ashtu thonë nga anët tona.
Nuk lufton dot me të keqen,
kush të dojë le te sulmojë,
sa më shumë të hedhi baltë,
aq më lartë do të më çojë.
Nuk do bie në nivel,
është parimi i jetës time,
nuk do shaj, s’do ofendoj,
por do flas me heshtjen time.
M. Ajdhoni
19/11/2022
“”””””””””””””””””
Stinët e zemrës
Katër stinë ka zemra ime,
ti i kthen, i rrotullon,
një ditë ndihem mes pranverës,
tjetrën dimrit që gjëmon.
Sa herë mua më mendon,
vjen pranverë në zemrën time,
manushaqe në çdo mbrëmje,
trëndafila në agime.
Kur më flet i dashuruar,
verën më sjell përsëri,
vapa e Gushtit ndizet flakë,
nga zjarri i syve të mi.
Ah…kur ti shumë më mungon,
vjeshta vjen të hedhi gjethet,
shiu tokën e zhuritur,
e freskon dhe mua…ethet.
Nëse një çast më harron,
dimri vjen i egërsuar,
zemrën dhimbja e godet,
lë një shpirt të torturuar.
Zemër…foli zemrës tënde,
mblidhi stinët bëji një,
një pranverë të lulëzuar,
tjetër s’të kërkoj asgjë.
M. Ajdhoni
13/11/2022
