MIQËVE TĖ MI NË ATDHE
Ju qe si keni provuar largësitë
as udhët e botës plot mall
vështirë të na i kuptoni ndjesitë
dhe këtë të djegshmin mall
Kur flasim për udhët e largësitë
ndoshta nganjëherë dhe e teprojmë
Na e kuptoni shpirtin ndjenjat
Të paktën dhimbjet t’i pushojmë
Shpresa Gashi Zurnaci
“”””””””””””””””””””””””
NË DITËN E LIBRIT TiM
Vera me gjeti buze lumbardhit
Me miqte e fjales e poezise
Ç’gezim me solli ky libër i im
Dhe ne shpirte ç’ngrohtësi
E ndava me miq e mikesha te mia
Ndjenjen e ardhjes te librit tim
Sa ndjenja te bukura me solli poezia
E më nxori nga ky i djegshmi mall e harrim
Me vargjet i shpalosem dhe plaget
Plaget e dhimbjes te popullit tim
Dhe solla ne Prizren nje ze prej se largu
Te mos mbetemi si dege ne harrim
Solla fjalen e deges se degdisur te fisit
Atje ku jemi tretur shum shqiptar
Qe te mos mbetemi te harruar largesive
Por te themi se edhe ne jemi gjalle
Shepresa Gashi Zurnaci
“”””””””””””””””””””””””””””
NGROHTÈSI QË S’HARROHET
Dikur nè heshtje tè degjoja
Fjalèt e bukura tè dal nga goja yte
Fjale qè i morè era e i shpiu diku larg
Ne njè humnerè bashkè me fjalèt u zhduke edhe ti
Ende pa u ofruar mire mè braktise
Mè le nè mes stuhish
Tè vdes ja tè t rojè.
Tè dorzohem apo tè fitoj
Tè jem e lig apo e fortè,
Me kokèn mbrapa mè veshtroje se si rrènkoj
Nga plagèt qè su shèrokan dot
Doja tè prekja tè tè ledhatoja
Tè shiqoj buzèt e tua duke belbèzuar
E fjalèn e bukur si dikur duke e thènè
Je dashuria ime qè s’shtjeron kurr
Je dielli im qè mè ngroh,
Dhurata ime mè e bukur qè se pata kurrè,
Hèna vezèlluese qè shèndrit dhe natèn Me fanellè tè hollè u mbèshtete nè shpatull
Nuk dot braktis kurr as nè endèrrat
si nè pèrralla.
Mè merr mè shpie
Atje ku krojet jan duke buruar
Mè fal qastet qè nuk kthehen mè
Nga kjo bot sa s’jam dorèzuar
Se trupi mè èshtè ftohur
E mbrenda kam zjarmi
Kur jam pran teje ndiej shume qetsi.
Fati mè brakstisi ende pa mè njoftè
Q’mè ka mbetur tjeter tè ik nga kjo botè.
