Një letër për ty, ty që nuk të pata kurrë, ndaj nuk do të humbas kurrë
Sot po të shkruaj ty, ty që të kam njohur në mungesën tënde, ty që ekziston përtej meje, ty që nuk erdhi kurrë te asnjë pritje që nuk u dorëzu së prituri.
Në një kohë kur një mendim udhëton në çast, kur një fytyrë mund të shfaqet në ekran para se zemra të ketë kohë ta kërkojë, kur fjala dërgohet me një prekje të gishtit dhe harrohet me një tjetër, unë zgjedh të kthehem te ngadalësia.
Te letra.
Te ajo hapësirë e bardhë ku njeriu nuk mund të fshihet pas shpejtësisë.
Sepse një mesazh dërgohet.
Një letër përjetohet.
Ajo kërkon kohë. Kërkon dorën. Kërkon frymën. Kërkon një heshtje përpara fjalës. Dhe pikërisht në këtë ngadalësi ndodh diçka që teknologjia nuk mund ta zëvendësojë, njeriu bëhet i pranishëm në atë që shkruan.
Kur shkruaj, nuk po të dërgoj vetëm fjalë.
Po të dërgoj kohën time.
Po të jap një pjesë të vetes.
Çdo rresht është një çast i jetës sime që nuk do të kthehet më.
Ndoshta ti nuk e di se sa herë mund të ekzistojë një njeri brenda një tjetri pa qenë kurrë fizikisht aty.
Ti mund të mos jesh pranë meje.
Mund të mos e dish emrin tim.
Mund të mos e kesh dëgjuar zërin tim.
Dhe megjithatë, në këtë çast, je më pranë se shumë prej atyre që kam prekur me dorë.
Sepse afërsia nuk matet gjithmonë me distancën.
Ka njerëz që i kemi pranë dhe mbeten të paarritshëm. Ka të tjerë që janë larg dhe bëhen aq të afërt, sa ndonjëherë na duket sikur jetojnë nën lëkurën tonë.
Ti je e tillë.
Ndoshta je vetëm një përfytyrim.
Por çfarë është përfytyrimi tjetër, përveç një realiteti që ende nuk ka gjetur trup?
Mbase dashuria fillon pikërisht aty ku realiteti nuk mjafton më dhe imagjinata fillon të ndërtojë atë që zemra kërkon.
Prandaj nuk e di nëse po të shkruaj ty apo asaj pjese të vetes që të ka krijuar.
Ndoshta këto të dyja janë e njëjta gjë.
Më kujtohet se si ndonjëherë një njeri mund të hyjë në jetën tonë vetëm me një shikim dhe të mbetet aty për vite.
Një sy.
Një buzëqeshje.
Një lëvizje e dorës.
Një flokë që bie mbi ballë.
Një aromë që kalon pranë nesh dhe, pa e kuptuar, bëhet pjesë e kujtesës.
Trupi ka një kujtesë të vetën.
Ai ruan atë që mendja përpiqet të harrojë.
Mund të harrojmë një bisedë, por jo gjithmonë mënyrën si na bëri të ndihemi një prani. Mund të harrojmë fjalët, por jo temperaturën e një dore. Mund të humbasim fytyrën e dikujt në mjegullën e viteve, por një aromë, një zë, një gjest i vogël mund të hapë papritur një portë të mbyllur prej kohësh.
Dhe atëherë e kuptojmë se dëshira nuk është vetëm e trupit.
Dëshira është edhe kujtesë.
Është mënyra se si mungesa e ndërton praninë.
Ndoshta për këtë arsye më je bërë kaq e afërt, sepse nuk të kam pasur kurrë plotësisht.
E paarritshmja ka një lloj sensualiteti që e njohim vetëm pasi kemi humbur diçka. Ajo që nuk mund ta prekim, mendja e prek pafundësisht. Ajo që nuk mund ta puthim, imagjinata e afron deri në drithërimë. Ajo që nuk mund ta mbajmë në krahë, bëhet një prani që nuk largohet.
Po të shkruaj dhe më duket sikur po afrohem te ti.
Jo me hapa.
Me fjalë.
Ka diçka të çuditshme në këtë afërsi, nuk të prek dhe megjithatë më duket sikur dora ime po udhëton mbi konturet e një fytyre që nuk e kam përballë.
Nuk të puth dhe megjithatë fjala bëhet një lloj puthjeje e vonuar.
Nuk të përqafoj dhe megjithatë hapësira mes nesh bëhet më e ngushtë sa herë që shkruaj.
Kështu trupi hyn në gjuhë.
Jo si lakuriqësi, por si kujtesë e pranisë.
Sepse ne nuk dashurojmë vetëm një fytyrë. Dashurojmë mënyrën si një trup qëndron në hapësirë, mënyrën si një njeri ecën, si kthen kokën, si hesht, si merr frymë. Dashurojmë edhe atë që nuk mund ta shpjegojmë.
Një heshtje mes dy njerëzve që thotë më shumë se një mijë fjalë.
Ndoshta sensualiteti i vërtetë nuk është ajo që trupi tregon, por ajo që trupi zgjon në shpirt.
Ti je ndoshta edhe një pyetje. Një pyetje që nuk kërkon përgjigje.
Sepse njeriu jeton gjithë jetën duke kërkuar atë që nuk mund ta mbajë përgjithmonë.
Dashurinë.
Rininë.
Bukurinë.
Kohën.
Tjetrin.
Vetveten.
Dhe në fund kupton se tragjedia jonë më e madhe nuk është se gjërat ikin.
Është se ne i duam pikërisht sepse e dimë se do të ikin.
Çfarë do të ishte dashuria nëse do të ishte e përjetshme në kuptimin tokësor?
Çfarë do të ishte një përqafim nëse nuk do të ekzistonte frika se një ditë ai mund të mos ndodhë më?
Çfarë do të ishte një fytyrë e dashur nëse koha nuk do ta ndryshonte kurrë?
Ndoshta pikërisht vdekshmëria i jep bukurisë madhështinë e saj.
Ne e duam një lule jo sepse ajo nuk do të vyshket.
E duam sepse do të venitet.
Dhe ndoshta kështu është edhe me ty.
Nuk të shkruaj sepse besoj se mund të të mbaj.
Të shkruaj sepse e di se asgjë nuk mund të mbahet përgjithmonë.
Një ditë, edhe kjo letër do të plaket.
Boja do të zbehet.
Fleta do të marrë ngjyrën e kohës.
Ndoshta duart që e mbajnë sot nuk do të jenë më këtu.
Ndoshta sytë që e lexojnë do të jenë mbyllur.
Ndoshta emri im do të jetë bërë i huaj.
Por dua të besoj se diçka do të mbetet.
Jo fjalët, ato janë të vdekshme, por drithërima që kanë mbartur.
Sepse njeriu nuk jeton vetëm në atë që ka bërë. Jeton edhe në atë që ka bërë dikë tjetër të ndiejë.
Dhe ndoshta ky është kuptimi më i thellë i një letre, të krijosh një dëshmi kundër harresës.
T’i thuash kohës: Unë e di se do të më marrësh gjithçka, por këtë çast nuk do ta marrësh dot pa lënë gjurmë.
Të shkruaj ty edhe për një arsye tjetër. Sepse ekzistenca është një vetmi e madhe. Ne lindim vetëm.
Edhe kur jemi të rrethuar nga njerëz, në thelbin më të thellë të vetes mbetemi të paarritshëm. Askush nuk mund të hyjë plotësisht në dhomën e brendshme ku ne mendojmë, kujtojmë, dëshirojmë dhe kemi frikë.
Ndoshta dashuria është përpjekja më e bukur e njeriut për ta kapërcyer këtë vetmi.
Dy vetmi që afrohen.
Dy heshtje që e njohin njëra-tjetrën.
Dy botë që për një çast pranojnë të hapin dyert.
Dhe në atë çast, njeriu nuk është më vetëm.
Prandaj po të shkruaj.
Jo për të të pushtuar.
Por për të të lënë të lirë të ekzistosh.
Sepse dashuria, në formën e saj më të pjekur, nuk është zotërim.
Është njohje.
Është të shohësh tjetrin si një univers më vete dhe, në vend që ta pushtosh, të mahnitesh që ai ekziston.
Ti mund të jesh një grua.
Mund të jesh një vajzë.
Mund të jesh një nënë që ka mësuar të fshehë lodhjen pas një buzëqeshjeje.
Mund të jesh një grua e moshuar që ende ruan në sytë e saj një dashuri të dikurshme.
Mund të jesh një kujtim.
Mund të jesh një ëndërr.
Mund të jesh edhe ajo që nuk ka ardhur ende.
Nuk ka rëndësi.
Sepse “ti” i kësaj letre nuk është vetëm një person.
Je Tjetri.
Ai që na mungon edhe kur nuk dimë emrin e tij.
Ai që kërkojmë në turmën e njerëzve.
Ai që, kur shfaqet, na bën të kuptojmë se kemi kaluar një pjesë të jetës duke pritur pa e ditur se çfarë prisnim.
Dhe ndoshta çdo dashuri e madhe është, në njëfarë mënyre, një takim me atë që kemi kërkuar pa e ditur.
Prandaj, në fund të kësaj letre, nuk dua të të them “të dua”.
Kjo do të ishte shumë e thjeshtë.
Dua të të them diçka më të vështirë:
Të kam njohur në mungesën tënde.
Të kam ndier në atë boshllëk që nuk dinte si të quhej.
Të kam parë në fytyrat që kaluan dhe nuk ishin ti.
Të kam kërkuar në sytë e njerëzve që nuk dinin se çfarë po kërkoja.
Të kam dëgjuar në disa këngë.
Të kam kujtuar në disa mbrëmje.
Të kam shpikur në disa ëndrra.
Dhe ndoshta, në fund, nuk ka rëndësi nëse do të vish ndonjëherë.
Sepse ti më ke mësuar diçka që vetëm mungesa mund ta mësojë, se njeriu nuk jeton vetëm nga ajo që ka. Jeton edhe nga ajo që dëshiron. Nga ajo që pret. Nga ajo që kujton. Nga ajo që nuk arriti ta prekë. Nga ajo që ende e mban gjallë brenda vetes.
Prandaj kjo letër nuk është një kërkesë.
Nuk është një rrëfim dashurie. As një ftesë. Është një dëshmi.
Dëshmia se, në këtë epokë të komunikimit të menjëhershëm, ende mund të ekzistojë një fjalë që kërkon kohë.
Se në një botë që i shndërron njerëzit në profile dhe ndjenjat në shenja, ende mund të ketë një njeri që shkruan me dorë atë që nuk guxon ta humbasë.
Dhe nëse një ditë kjo letër bie në duart e tua, mos kërko të dish kush isha.
Mos kërko as të dish nëse të kam dashur vërtet.
Mjafton të ndalesh një çast. Vendose dorën mbi fletë. Dëgjo heshtjen.
Dhe nëse për një sekondë të vetme të duket sikur dikush, diku, të ka thirrur me një emër që nuk e ke dëgjuar kurrë, atëherë dije, isha unë. Unë jo ai që të priste, jo ai që të zotëronte, jo ai që kërkonte të të kishte.
Por ai që, përpara se koha ta mbyllte edhe këtë derë, deshi të linte në duart e tua një copëz të shpirtit të vet.
Një letër.
Një frymë.
Një dridhje.
Një dëshmi të vogël se dikur, në këtë botë të madhe dhe të përkohshme, dy vetmi mund të takohen edhe pa u prekur.
Dhe ndoshta kjo është dashuria në formën e saj më të pastër, jo të kesh dikë, por të jesh në gjendje ta mbash të gjallë brenda vetes pa e burgosur atë.
Prandaj po të shkruaj.
Sepse fjala është e vetmja prekje që mund t’i mbijetojë largësisë.
Sepse kujtesa është i vetmi trup që nuk plaket menjëherë.
Sepse dëshira është një mënyrë e shpirtit për t’i thënë kohës se ende nuk është dorëzuar.
Dhe sepse, për sa kohë një njeri i shkruan një tjetri, edhe nëse ai tjetri nuk përgjigjet kurrë, njerëzimi vazhdon të besojë se nuk është krejtësisht vetëm.
Kjo është letra ime për ty.
Dhe tani që e mbarova, ajo nuk është më imja.
Është e jotja.
Siç janë të tuat të gjitha fjalët që një njeri i thotë me të vërtetë vetëm një herë.
Juaji, Albert Vataj!
