Eftimika GjollaKono
Unë linda aty ku dielli di të përkëdhelë dhe të rrahë, ku qielli bashkohet me ujin dhe era mbart përralla dhe aroma të tokave të largëta.
Unë linda aty ku nuk e di nëse do të mësosh të notosh apo të fluturosh, dhe kjo është arsyeja pse, mendoj, gjithmonë e kam kokën në re.
Linda në një vend që e lashë më vonë,
por një vend që më vendoste kërcej lulesh të endur në kyçin e dorës, duke e lidhur skajin tjetër në majat e shkëmbinjve.
Linda në një vend që tërheq fijet dhe më thërret përsëri, dhe mjerë unë nëse i mohoj edhe një kthim të shkurtër: nëse e lë të padëgjuar për shumë kohë, ai zemërohet, xhelozohet dhe më ndëshkon, duke derdhur sasi të pafundme nostalgjie në zemrën time.
“”””””””””””Në mëngjes, kur ngrihesh nga shtrati dhe hap dritaren, duke e lënë dritën e bukur të agimit të përmbytë dhomën dhe zemrën tënde, mos harro të shikosh lart në qiell dhe ta falënderosh; sado që ndonjëherë mësohemi me të, ose dukemi mosmirënjohës, të humbur në gjarpërimet e bllokuara të kujtesës, sado që nuk zgjohemi gjithmonë me një buzëqeshje, ose rruga nuk duket tamam e drejtë ose tatëpjetë, jeta është një dhuratë. Dhe një dhuratë, kur na jepet me dashuri, sado misterioze, gjithmonë meriton fjalën “faleminderit”
Kush e di se ku i vendos Parajsa dëshirat e paplotësuara? Ndoshta në një arkivol me re që do t’i kthejnë ato, më vonë, si realitete të bukura dhe të papritura. Ndoshta në rrëzë të një rrezeje dielli në mënyrë që ato të lulëzojnë në vetëdijen se nuk janë gjëra kaq themelore. Ndoshta në lumin e kohës në mënyrë që, duke rrjedhur me shpejtësi, si ujë i rrëmbyeshëm
