Më fal baba…!
Kam shtagur në vënd,e sanjë fjalë nuk del nga goja,
Sytë më mbushen me lotë,e zemra rrahjet shpeshton,
Mbi një gur i ulur qëndronte babai kokë ulur duke menduar,
Sa vështirë e kisha,të thyja heshtjen që na kishte mbuluar.
Ta ndjejë dhimbjen në shpirt baba që trupin ta lëndonë,
Nuk guxonë ta ngersh kokën,se kujton që është ëndërr,
Se atë gëzim që pret ,ta merr shpejt puhiza e erës,
E prap në atë ëndrrën e prijtes vazhdon e shkreta jetë!
Shikojë natyrën përqark ,gjithçka kishte ndryshuar ngjyrë.
Edhe qielli i kaltër ishte mbuluar me një pëlhurë të bardhë,
Si lëmsh mu mblodh fryma në fytë ,e frymë s’po merja dotë,
Baba na e bëni hallall ,edhe përse pa dashje ju kemi lënduar
Heshtja më fliste shumë,sa toka s’më mbante dot,
Na sollët në jetë e na ritët e sot të vetëm ju lamë,
Për një jetë më të mirë ëndrruam,por humbëm gjithëçka,
Të lutem na falni baba për dhimbjen që ju kemi sjellur.
As për ne baba nuk është e lehtë kjo jetë,
Jetima me prindër gjallë,rrugëve t’botës mbetëm,
Për ne rrezja e diellit kur nuk ka ndriçim,
Shpirti ndjen dhimbje e zemra s’njeh gëzim.
O prindër të dashur na e bëni hallall,
Mundin edhe vuajtjet që hoqët me na rrit,
Sa e pa drejtë jeta u sollë përballë nesh,
Prindërit me evladin mos t’gëzohen asnjëherë!
.”Lumturije S. Drenica”
