GJETHËJA PRANË POETES
Ditë e ftohtë me shi,
heshtje kudo,
Vetëm trokllimat e piklave,
ndjehën në xham,
Papritmas,
një gjethe hyri në dhomë,
Iku nga era,
dhe poetës iu ngjitë pranë!
I lutet asaj,
t’ i bëj një vend,
Mos më nxjerrë,
i thoshte përjashta,
Do t’ ë ndjehëm mirë,
në varg,
Ku do t’ falë,
veq fjalë të arta!
E mori me ëmbëlsi,
dhe e shikoj,
I bëri vend,
në pikturën përballë,
Me vendosmëri,
i premtoj,
S’do t’ nxjerrë jasht,
sa të jem gjallë!
Do t’ jetosh,
këtu përhera,
Në mes librave,
nëpër fleta,
Aty s’do të përplasë,
kurrë era,
Kur vjen pranvera,
do t’ i këthej ngjyrat e blerta!
Sa u gëzua,
gjethja e tharë,
Kërcej nga gëzimi,
iu hodh mbi flokë,
Zuri vend mes fijeve mbi një palë,
Dhe mbetë kujtim i bukur në varg!
11 tetor 2021, Mitrovicë
“”””””””””””””””””””””””
AH MOJ REZALLË
Ah Rezallë,
moj tokë kreshnike
Sot qielli të është pranveror,
Toka jote ,
sot ndjehët fisnike
Për trimat,
e rënë dëshmorë!
Kur rritej gruri në gërsheta,
lidhur me lulëkuqet arës,
Ndizej flakë,
lufta barbare,
Digjeshin,
shtëpitë e Rezallës
Pranverës,
blerimi i ishte ndalur!
Dyzetë e katër lule,
i shuan
I shkëputën,
nga kopshtet tua,
Ua morën jetën,
i masakruan
Tetë i zhdukën,
në një varr duke i burgua!
Këtë ditë të shenjët,
është përvjetori
Lulëzojnë,
lulet e livadheve tua,
Toka jote,
ujitet me gjak dëshmori
Qelë lulet e lirisë,
atdheun duke e hijeshua!
Rezalla ka festë,
oj nënë loke,
Ka falë djem trima,
si kreshnik,
Qëndruan heroikisht,
për këtë tokë
Luftuan krenarë,
me të ziun armik!
Sa herë vjen,
pranvera në Rezallë
Qelin bukur,
lulet e prillit,
Mbi varret e juaja,
vëjmë kurorë,
Ju s’jeni të vdekur,
shndrini si rrezet e diellit!
“””””””””””””””””””””””””
SHIU I VJESHTËS
