NANA
Sonte nuk kam lot, i kam var në qerpik për t’u nder
Ndërsa u ktheva prapa në kujtesë
Jashtë bie shi, nga veriu fryn erë
Sa mirë, vetëm unë e ti. Nga brenda e mbylla derën, kushdo qoftë jashtë
Le të presë.
M’i lidhje flokët fjongo ndërsa të rrija në prehër
– Nënë, pse fluturojnë dallëndyshet?
E ti më buzëqeshje me cepin e buzëve eter
Si me pahir, si një buzëqeshje e grishur.
-Një ditë kthehen, kushedi, mund edhe të treten
Por pluhurin e harresës mund ta fshijë njeri
– Nënë, mos më huto, jepi një kuptim tjetër!
Ndërsa brofa në këmbë, si demi me brirë.
Nata na mbuloi, porsi gjethi degët
Nê prehër u riktheva të kapja përgjigjen
– Nënë, të kujtohet pyetja…
….. a khehen dallëndyshet?
– Drita dhe muzgu nuk gjasojnë aspak
Por që nuk bëjnë pa njëra tjetrën!
Pata frikë. Në prehër iu mbështolla si guackë
“ Nënë, po pse nuk ma the për vdekjen?”.
Dikush troket te dera. M’kish lënë porosi:
– Meri lotët, futi brenda, se jashtë po bie shi!
Asgjë nuk fola. Do të rri edhe më.
Nga kujtesa nuk dola
Tash e kuptova përgjigjen, kur nuk rron më ime MË!
