ZAMBAK
E krijova një udhë, në botën time pahiri
Mora gjethet e vjeshtës, i pagëzova: kohë!
Eshtrave të tyre i ndava shfijëzimet
Ndërsa flokët fjongë i lidha me to.
&
Papritmas u ndesha me një mur plot vrima
Nga ku çitnin kokë ca si nëpërka
Seç më aludonin pas kaçubave, trima
Ku tokës pjellore shterp i thënkan.
&
Dhe filluan t’më flasin siç çirren langojtë
Në fakt filloj e qesh pa pas aspak frikë
Edhe pse desh më shqyen me thonj
Por nuk ishin veç se zvarranik.
&
Çuditërisht filloj e paloj udhën si të qe një leckë
e lypësve tek qëndrojnë asfalteve kudo
U ktheva e mërzitur, ndalë sikur breshkë
Pa e ngritur zambakun, që i mbijeton secilës kohë.
“””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””
DEHJE
