Në dhomë ndodheshin veç nëna dhe vajza e saj adolishente.
Nëna fliste pambarim,vajza rrinte e heshtur e dukej qartë ,që nuk i interesonte filozofia e nënës së saj,ndoshta nuk e dëgjonte fare.
Ndoshta veç trupi i saj ishte në atë dhomë, mendimet e saj ndoshta ishin shumë larg.
Nëna i tërhoqi vemendjen duke i lexuar filozofin që kishte shkruar për jetën.
Dëgjo bijë e mamit është shumë domethënese …e filloi të lexonte.
Jetën e pikturojmë me ngjyrat pa mbarim,zhytemi,kënaqemi si fëmijë.
Si lule me petale fillojnë historitë,marrin ngjyra dhe fluturojnë lartë, lartë në kaltërsi.
Nganjëherë ngjyrat e çelura të jetës nxihen nga pluhuri përqark, nganjëherë nga retë e egërsuara përplasen në asfalt.
Aty fillojmë e pikturojmë ,rrënjët lëshojmë e fillojmë nga fillimi ngjyrat të kombinojmë.
Nuk është e lehtë të mbash pranë ngjyrat e lumturisë,ata zvaniten papritur pamenduar.
Nganjëherë mbytemi nga ngjyrat ,që vetë kemi zgjedhur.
Gjithmonë duhet të hapim sytë mirë e me zgjuarsi të pikturojmë kryeveprën ,opëren e jetës tonë.
Si ylber i zgjedhin ngjyrat, por ndërhyrjet, tradhëtitë,zhgënjimet e zhgarravisin e njollosin pikturën e jetës. Çdo njeri zgjedh ngjyrat e tij , përcakton nëpërmjet tyre lumturinë o çmendurinë natyrore njerëzore.
Nganjëherë pikturohemi me ngjyrat e lumturisë të dikujt tjetër,herë të tjera mbytemi në pikturën çmenduri të njeriut ,që kemi pranë.Jemi të lidhur zinxhirë në lumin e ngjyrave lumturi dhe lumin trishtim.
Lumturia ka ngjyrat e veta,duhen dalluar nuk duhen ngatërruar.
Lexoj nëna me një frymë dhe ju drejtua vajzës.
Kupton shpirti i mamit duhet të kesh kujdes kjo jetë ngjan me ngjyrat.
Bija e saj rreth të shtatëmbëdhjetave,që pak o aspak kishte dëgjuar e kuptuar ,ngriti sytë e shikoj mamin në sy dhe i tha…….
Mami po të dalësh nga muret e shtepisë e të jetosh jetën sot,do të kuptosh se ngjyrat përzihen vetë….
vazhdon ……