Kur veten e kuptova !
Si një tjetër, vuajta shumë….
madje dhe humba mes të tjerësh, duke jetuar për të tjerë unë…
sa shumë herë s’dija ku jam, ku gjëndem,
ku jetoj, a jetoj unë…
Derisa vendosa vetes kohë t’i kushtoj
t’a gjej veten, t’a mar me të mirë
t’a mar për dore, t’i flas ,
t’i gërthas ,me të tok të qaj
t’a qortoj , t’a përqafoj, falje ti kërkoj…
Atëherë kur unë me veten, rramë në ujdi
për çdo veprim , të vendosim tok të dy
aq sa tashmë jemi bërë si motra siamene të pandara, vetja dhe unë kudo të dy
gjest ky më superior i imi
që një jetë ja pata borxh vetes, për t’ja arritur qëllimit
për ta dashur, për të qenë vetvetja
unë dhe ajo, tok të dy!
Amijete Çollaku!
“”””””””””””””””””
Nëntor i kuq!
Gëzohu në këtë ditë të shenjtë feste,
o Nëntor i kuq
Sot hedh hijerrëndë vallen pavarësia, me të shtrënjtin tonë flamur .
Gëzon Nëna jonë Shqipëri,zogjt e shqipes fton të mblidhen, ti shtrëngon fort në gji.
E stolisur si lulkuqe ,me gjakun e flijuar të bijve tanë dëshmorë
si yje zbritën nga qielli,erdhën sot të festojnë
të ftuar si dasmorë.
Damarët e tokës, sot fuqishëm pulsojnë
gurët vaditur me gjak të tyre, frymojnë.
E bukura Vlorë, sot nusëron
brohoritjet mes erës melodioze,bëhen jehonë për lirinë e pavarësinë tonë
krenare tund krahët shqipja jonë, mbi shkëmb.
Vjeshta, vesh petkun e kuq gjethepërflakur
dhe krenohet,si sexhade në konak të shqipes këtë nëntor shtrohet
Flamuri kuq më i bukuri në bot ,sot me yjet s’krahasohet
hareshëm valvitet i lirë
në hapsirë , bukurinë e tij shpalos
e në mes tij mbështjellë shqipja me dy krerë ,drejt qiellit lartësohet.
