TË NJOH
Ta njoh fytyrën Kur qan e kur qesh, Edhe tingullin e zemrës sate Unë ende di ta përshkruaj. E di si vallëzon, si këndon, E di edhe si vajton, Të ndiej dhe kur ëndërron, E di edhe kur nuk më do. E di mirë sa ke punuar, Gjithnjë mbi mua ke pushuar, E di vendin ku je duke jetuar Një natë hëna ma ka treguar. Nëse më s’të shoh, Për ty do të bëhem rërë, Do të bëhem tokë, e përsëri Në një varr, do të bëhemi shokë.“”””””””””””””
Lulëzo O Atdheu im,
Oh, sa bukuri!
Lulet shumëngjyrëshe
Ta shtojnë hijeshinë.
Anë e mbanë fusha bleroshe,
Me të njomin bar,
Në mes ai mali i madh
Që e quajmë Sharr.
“””””””””””””””””””
NGA LARGËSIA
O bijtë e mi
Atje në perëndim,
Gjithnjë ju mbaj
Në kujtim.
S’ju pashë kurrë
Disave nga ju,
Po pres në ëndërr
Me ju taku’.
Mezi pres
Të më marr gjumi,
T’ëndërroj mbesat e nipat
Pranë një lumi.
T’i shoh mbesat
Ç’fytyra kanë:
A thua ndonjëra,
Ndopak më përngjan?
“”””””””””””””””””
FERRI
Kush e kalon jetën
Aty te një xhami, Në trotuar ulur Në diell, borë e shi? Një nënë e mjeruar Me dorën të shtrirë, Me të birin në gji Dhe kërkon mëshirë. Beson se Perëndia Atë e ka harruar Të kërkon e të uron Me sy të pikëlluar. Të birin e mbulon Që t’ëndërrojë në qetësi. Të mos e shohë atë ferr Se është ende i ri. E në mbrëmje ngrihet Ecën rrugëve të qytetit, Kalon pranë restoranteve Ku argëtohen barkmdhejtë e shtetit. Dhe kur hyn brenda Zgjat dorën për t’kërkuar Barkderrat zgërdhihen Me nënën e mjeruar Edhe ashtu e përçmuar; Prapë nëna i uron Duke shpresuar se ndonjëri, Diçka do t’i dhurojë.
