Artemisa H Bajraktari

“Nanë!”
Asht kurdohere,
Trimnesha e madhe,
Ajo qe ka lane vedin sa here,
Pa hanger, pa dale,
Pa gjume, dhe flokte lamsh…
Se ti ishe e vogel,
As me ece nuk ke dite.
Nese do te ishe rrezu,
Tane do i kishin bertite.
Ah nane!
Si rrjedh ajo ujevare,
Si durimi jot,
Qe s’u shua,
Akoma s’u lodh.
Tregomë nane,
Si isha e vogel?
Shume doja me te ngja ty,
Pak kam marre nga ti.
Tregomë, a ta kam lodhe
Durimin teper?
Kur kam qa naten,
Kur jam pengu nder shkalla,
Kur rrobat e lame me durt e tuja,
I kam ba tane njolla?
Nanë,
Tash qe jam rritë,
Te mungon vajza jote e vogel?
Jam hala njashtu,
E ndij vedin femije,
Dhe du me shpreh nji deshire:
Edhe ihere,
Te ulem ne prehen,
A po m’i lidh flokte,
Me fjongon teme te kuqe…
Artemisa H BajraktariSa vonohen ëndrrat!
Edhe pse plot ky qiell me yje..
Edhe një tjetër ditë,
natë,
që ndjekin rrjedhën e tyre.
Edhe një tjetër stinë,
flakëruese në kohë,
veç unë mbeta,
pritshëm në atë horizont të shoh.
Një orë më shumë,
që s’dëgjohet ajo zile.
Kush dikush as nuk e di,
s’ka si ta përvëlojë ajo pritje.
@artemisa

najher bosh?
Sikur den me te shty me zor se
As me ece s’po mundesh?
Po kambt a te jane ndal kajher vedit..
Se s’ke dashte me shku diku?
I ke hedhe syte anash rruges,
Ke pa diçka a dike,
qe te ka mpreh zemren?
Ke mendu me vedi,
Jo jo, s’ka asnji efekt.
Asht vetem mirazh.
Po, m’fal:
Mirazh i kujt?
Mirazh i çfare gjeje?
I asaj qe den zemra me te reflektu,
E qe ti don me e shmange me zor?
Rrej vedin, rrej.
Ne daç me e dite te verteten,
Nuk sherohesh.
Mundesh me kalu ka te dush,
Gjithkund ke me pase lufte me vedin.
Kapesh me kujtimet,
Kur thu se i zhduka.
E ça zhduke?
Ti do ta dush gjithmone
Ate kange, ate qytet.
E do te marrosesh kur te kalosh
vite,
E prape ke me kuptu se ça lind ne zemer,
nuk shtyhet kollaj drejt harreses.
Je e zonja per tana,
E di,
E zonja para ndjenjave,
Kurre.
Jane si shiu,
E po iu hape çadren tande,
kane me te rrethu si era!
Artemisa H Bajraktari