“Në klasë me bulistët”…
Dikur studioja në një shkollë të mirë…
Me nxënës të zgjedhur, nga një konkurs i lirë
Kishim lëndë pafund
Qe shkollë e vështirë, por më e vështirë, të ishe i mirë.
Në familjen time, ndiqej hierarkia.
Kur prindi këshillonte, do të heshtte fëmia…
E unë isha rritur me këtë edukatë…
Nuk dija se bota, qe zhurmë,
e shamatë.
Im atë, i qeshur, herë- herë
edhe strikt…
Por, e donte fort gruan, edhe ne dy fëmijtë.
Në shkollë të mesme, unë u shokova…
U njoha me përbindësha…
U traumatizova.
Si vajza, edhe djem, një grup i vështirë…
Fjalë të rëndomta, sjellje jo të mirë…
Ndonëse, kishin ardhur nga familje të kamura, të mira…
Sjelljet harbute, i bënin egërsira.
Si sot më kujtohet, sa frikë i kisha
Tridhjetë fjalë ata, një e thoshte zysha.
Një herë në klasë, bënim matematikë…
Me një profesor të vuajtur, sy ngrysur, pa dritë.
Ishte moshë e madhe, në dorë duhanin…
Këta bishat e klasës, me dhëmbë.sa s’ e hanin.
Kurse unë, haja lotët, grushtet shtrënguar…
Thoja me vehte:” ZOT, jepmë forcë, t’i rrah me këto duar”…
Asnjëherë, dhunën nuk e kisha dashur, por atyre kokat, ua doja përplasur.
Mësues Eftimi, një burrë pa fjalë, i persekutuar, kur ishte ende djalë
I vojtur sa s’ thuhet, i veshur jo mirë, durimi m’u sos, reagova me dëshirë.
E tallën, e shanë, e ndotën me ç’ mundën…
Asnjë s’ reagonte, këta klasën e tundën.
Unë, më e urta, u dhashë.një leksion…
Jam e bindur edhe sot,
askush, s’ e harron.
U ngrita më këmbë, u thashë: “Tani ndaaal”…
“Ju s’ qënkeni njerëz, ju jeni vandalë”…
“Do të shkoj në drejtori, e do t’ them dy fjalë, të shohim a do të hinglllini, si i tërbuari kalë”…
Unë nuk jam spiune, por po më detyroni.
Të gjithë u kanë frikë, por mua s’ më frikësoni.
Çdo ditë pa mëshirë, profesorin poshtëroni.
U ngrit një hardhucë, e shëmtuar sa s’ thuhet, si mashkull i keq
Me helmin prej gjuhet…
“Shife shife, u bone edhe ti, të n’ a tregosh ne rregullat, në sy të atij”…
“Ec çuna dalim”,- bërtiti ngërdhedhur gaforrja
Të shofim sa forcë, do t’ ketë rregullorja…
Shau mirë, e mirë, me fjalor banal
E u ngrit tinëz, nga klasa me dal.
I hyri tmerri, se njifte drejtoreshën
Që kur thosh një fjalë, i’a jepte mirë peshën.( Fjalës)
Profesori shtangu, u ndie i mbrojtur…
Zvarranikët dolën, korridoreve,
si të lojtur…
“Oh, shyqyr”- thanë nxënësit,
“n’ a ra shpirt rehat”.
“Nuk n’ a vihet në shkollë, nga këta të ngratë”.
Me mua u bënë hasëm, por s’ kishin guxim, se e panë që nuk trembej kollaj syri im.
Profesori i gjorë, me hallet e tij
Vinte, e duronte ca palo çilimij…
Që nga ajo ditë, ndryshe më shikonin…
E mendonin mirë, sa herë keq vepronin.
Prindërit e mi, askohe drejtorë,
Por, kurrë nuk jam ndier ndaj askujt superior…
Më shihnin të veshur, më mirë se ata, ofroja dreka, darka, u dhuroja gjithçka…
Thjeshtësia në sjellje, veprim, e mendim…
Ka qenë parimi, prezantimi im.
Pabuksit pasuruar, në mënyrë të padrejtë, e tregojnë gjithkund
“Prepotencën” e vet.
Njeri të bën sjellja, me vartës,
e eprorë…
Vlen çfarë ke në zemër…
Jo çfarë mban nën dorë…
Prandaj asnjë horr,
të mos të t’ bëjë qorr…
Luftoje të keqen, djallit bëji zborr.
Autore: Oltjona Selamaj
