E VETMUAR
Natë e errët, natë pa hënë
errësuar çdo gjë, ndjehem e vetëmuar,
më mungon i dashuri, nuk është me mua.
më kaplon qetësia natës, heshtja më mundon.
Ku u mëshehe moj hënë, as yjet nuk i shoh
Ju besnikët e mi që ruani sekretet,
Rrëfehem tek ju, natën e qetë me hënë,
Sekretet që zemra mban, din t’i ruaj.
Endem nëpër dhomë e menduar,
ndihem e vetmuar si asnjëherë,
Gjethet e pemëve shushurisin leht nga era,
dëgjoj dhe frymarrjen time.
Ç’të bëjë vall këtë natë të gjat
dialogoj në heshtje me vetën time,
ca ethe të ftohura më rrënqethin trupin!
Bëhem si e marrë!
E di sante s’do ti mbylli sytë,
do bëjë qindra pyetje vetës,
nesër është një ditë e re, një fat i ri
Do ta presë agimin me rreze të para të agimit!
