Tregim
ISHTE VETËM NJË ËNDËRR…
Në një vend të panjohur për të, ai po qëndronte karshi saj, në një tavolinë duke ia përkëdhelur duart. Roza tani kishte pamje më të zeshkët, ndoshta nga rrezitja e stinës së verës. Fytyrën e kishte më të plotë sesa kur ishte vajzë e re gjashtëmbëdhjetë vjeç, kur rrugët e tyre ishin kryqëzuar herën e parë. Vetëm sytë nuk kishin ndryshuar, edhe kur buzëqeshte dukej sikur qante njëkohësisht.
– Sa e kam pritur këtë moment! – i thoshte- ku punon tash, në një Qendër të Mjekësisë familjare?
-Jo atje punojnë dy pleq, – iu përgjigj.
Edhe ajo si Zamiri dukej e prekur nga ky takim i beftë pas shumë vitesh. Ai ia ledhatonte duart dhe e shikonte atë fytyrë të bukur dhe të ëmbël që kishte marrë gati ngjyrë çokollate. E tronditur nga ky takim, dukej se nga çasti në çast do të fillonte të qante. Në dy krahët e saj qëndronin dy burra. Njërin prej tyre dukej se e kishte njohur dikur Zamiri. Herë njëri, herë tjetri e puthnin në faqe. Ai e kishte përshtypjen se ky ishte një gjest ngushëllimi karshi Rozës. Megjithëse kjo i zgjonte një ndjenjë xhelozie, ai prapëseprapë ndihej i lumtur karshi saj.
Ishte gati mbrëmje dhe ata kërkonin që t’u përgadiste diçka për të ngrënë.
Si fillim i kërkuan që t’u sillte ujë për t’i larë duart. Ai filloi të bredhte në një lëndinë të braktisur për të gjetur ndonjë burim me ujë, por sekuenca u shkëput, dhe pas njëfarë kohe bashkë me një shok nga vendlindja e tij ishte në një tjetër vend duke u freskuar me pije. Nuk i rrihej gjatë aty. Dikur doli nga lokali për ta gjetur Rozën, në atë vend të panjohur për të.
Përpjekja e tij ishte e kotë, ecte papushim, por vajzën që ia kishte grabitur zemrën në rini nuk po e gjente askund.
Kur i doli gjumi, iu kujtua se gjithçka kishte qenë vetëm një ëndërr e një nate të kaluar keq.
Herën e fundit ishin takuar në rrugën që të shpiente nga Kodra e Diellit drejt Fakultetit të Mjekësisë.
Atë ditë për të satën herë, ajo e kishte refuzuar dashurinë e tij. Zamiri i zhgënjyer ia kishte zgjatur një fotografi të sajën bashkë me dy shoqe, që e kishte ruajtur si hajmali për gjashtë vite, duke e ruajtur brenda fletëve të librave të ndryshëm. Njëra nga shoqet e saj ia kishte dhënë atë foto shumë të çmuar për të.
– Mbaje!- mërmëriti Roza.
– Jo s’ka çka më duhet!- ishte përgjegjur, duke kujtuar se ky gjest do të bënte një efekt magjik, dhe e adhuruara e tij do të ndërronte mendje dhe pranonte dashurinë e tij.
– Kush ta ka dhënë fotografinë?
– Shoqja jote nga fotografia, që banon në të njëjtën lagje ku banoj edhe unë,- i tha Zamiri.
Kishin vazhduar rrugën të qetë duke biseduar, dhe ai ishte shumë i lumtur që këtë herë qëndrimi me Rozën po zgjatej më shumë se zakonisht, sa herë që e kishte takuar enkas në rrugë drejt shkollës dhe tash fakultetit, për t’ia shprehur dashurinë e pakufishme që ndjente ndaj saj. Derisa po ngjiteshin shkallëve të fakultetit për në katin e parë, i tha:
– Po vij edhe unë me ty në ligjëratat tuaja, ndoshta do të mësoj si të shërohem nga dashuria.
Ajo vuri buzën në gaz nga kjo dëshirë e çuditshme e Zamirit.
Qëndruan edhe disa minuta derisa të hapej salla e ligjëratave, dhe atij për një moment i shkrepi në mendje, se atë ditë ishte dita e fundit kur duhej të kalonte në një zyrë, për të tërhequr një dokument të një shoku të tij të shkollës.
– Fatkeqësisht, sot nuk mund të vij me ty, se tash m’u kujtua se duhet ta kryej një punë para drekës, -iu drejtua Zamiri.
Ishin përshëndetur, dhe prej atëherë nuk ishin parë më.
Ai ishte, ndoshta, rasti më i mirë për ta realizuar dashurinë e madhe për atë vajzë, që ia kishte rrëmbyer zemrën në rininë e hershme.
Dashuria ime për Rozën ngeli vetëm një ëndërr, ashtu siç ishte edhe ëndrra e mbrëmshme, i tha vetes gati me zë, derisa po e pinte kafen e mëngjesit dhe shfletonte një nga gazetat javore, në lokalin ku shkonte zakonisht të dielave.
