“”””””””””””””””””””
Kushtuar vendlindjes time Sinicës.
Me mijëra copëza u thërmova,
Ndër kohëra, hyra dhe shkova,
Eh!S’ë fundmi,shumë pak takova,
Të më besoni, se sa u indinjova.
Sa një grusht, fshati ishte bërë,
Po thuajse, kishin ikur të tërë,
Disa,të ikur në botën e përtejme,
Ca, në atë botën e përjetëshme.
Qanin shtëpitë, rrugët, sokakët,
Pyjet, lumi, zogjtë, bari, pemët,
Guri boshkos, kryeneç mbi fshat,
Gjithëshka, s’kish askund rehat.
As pranvera nuk buzëqeshte,
ishte mërzitur, vallë ç’farë kishte?
Dhe pse kostumin kishte veshur,
qefi i mikes tonë i ishte prishur.
Në prehrin e historisë qëndrova,
Po ashtu si erdha, prap shkova,
Dhe i solla të gjitha këtu tek ty,
Me diellin dhe me hënën në sy.
Vendlindja ime, qëndron po aty
Mes malesh dhe pranverën në sy,
Bijtë e bijat e saj, pret e përcjell,
Dhe dashurinë, në breza e mbjell.
Me mijëra, reze yjesh u copëtova,
Dhe mbi qiellin tënd vezullova,
Aty ku zogjtë e ty kanë folenë,
Bashkëjeton e vjetëra me të renë.
Me diellin e dashurisë në ata sy,
Më prite dhe më përcolle po aty,
Si ajo nëna që pret fëmijët e saj,
I përcjell edhe pse do që ti mbaj.
Besnik Memelli
23.05.2021