Lagjja
Në rrugicat e lagjjes sime,
Vrulli motivesh,
Dashuri me vuatjen,
Të patretshme kujtime.
Gjurmët e mia në lagjje,
Pikturë në mendjen time,
Ëndërrime vajzërore,
Me zana dhe tingëllima.
Nën këmbët e kodrinave,
Fillon lagjja ime,
Me vizione e inspirime,
Jeta merr kuptimin.
Ndaj çdo revolte e protestimi,
Ndershmërisht ka ruajtur arsyen,
Kujdesi ndaj të bukurës,
Gjithë simbole lagjja ime.
Bruna Gosa
Çast
Pasuria e paanë,paskajshmërisht vrastare,
Si pakuptuar zgjedh një çast,
Dhe bëhet çast i udhës sime,
Rroposet të qenurit pa kthim.
Dhe vjen aq bukur,
pikë-pikë e gjithë e vërteta,
Në rruginat e qytetit, lagjjes,
Dhe në zemrën time.
Kjo e vërtetë shkreptim i rrufesë,
Biografi gjegjëse,
Dëshirë e panginjur dhe e pafundme,
Pa u ndalur në shkëndijen biblike.
Shkëndia zotëron qiellin e paanë,
Nëpër netët e errëta,
Metamorfoza e saj e pandalshme,
Energji që desha të nxjerrë nga vetja.
Bruna Gosa
Gjuha Mëmë
Të shkruajmë në gjuhën mëmë,
Që të bëhet Kombëtaria,
Nga gjuhë të tjera,
Nuk ngjallet Shqiptaria.
Kreshnikë në udhë të mbarë,
Me gjuhë të Ilirisë,
Po të sjellim urtinë,
Gëzojmë mirësinë.
Është nxirë gjaku lumë,
Më shumë sa shkruan historia,
Po ne çdo gjë e bëjmë,
Me privilegj nga perëndia.
Nuk i pjellë gjuha mëmë,
Dëmet në të mbjella,
Veç me pendë e letër,
Dhe bëhet Kombëtaria.
