- Dy fabula:MERIMANGA DHE FSHESA
- Merimanga i tha fshesës një natë:
- – Nuk më sheh se si në mure
- I end fijet poshtë e lartë?
U hodh fshesa,mike çflet!
Bën pis muret cep më cep.
Ndoshta end fije siç thua,
Por më hap telashe mua.
RRAPI DHE SËPATA
Një rrap shihte një sëpatë,
Që i afrohej e largohej prapë.
Dhe në një moment i tregonte:
– S’ma preve nyjen që më shëmtonte.
Ju kthye sëpata:- Mor i ngratë!
S’më sheh që mendohem gjatë?
Se s’di ç’të bëj,s’di as unë,
S’ke një nyje,por ke shumë.
“””””””””””””””””””””””
TE NJERI – TJETRI MARRIM FRYMË LIRISHT.
Në det ,tek kapnim hënën si xixëllonjë,
Më mbeti vështrimi te një valë.
E ndjeva frymën tënde e dashur,
Kur më erdhe pranë.
Dhe ti e ndjeve frymën time sigurisht.
Se e dimë,se e dimë,
Që te njeri – tjetri marrim frymë lirisht!
“””””””””””””””””””””
Fabul :RRËNJËT
Pemët përrreth gjoja keq u ndien,
Kur prej erës degët e një molle u thyen.
Molla”,keqardhjen” e tyre sa e pa,
Një fjalë aty për aty u tha:
– Mos më qani mike,mos më qani hallin,
Se për të vazhduar jetën rrënjët më dalin.
“”””””””””””””””””””
S’KAM PSE DRUHEM…
Ti ikën para meje fillikat,
Dhe një buzëqeshje mua s’më hedh.
Sa e errët është sonte kjo natë,
Dhe me dorë hënën të mbledh.
Gjithnjë kam dashur njerëz të njoh,
Siç njoha ty moj vajzë atëherë.
Dhe s’kam pse druhem për këto,
Siç dua të njoh sot të tjerë.
Ti ike para meje si hienë,
Dhe s’më dhe të njohur kurrsesi.
Si ca re të vona,që s’dinë ku venë,
A si dru i djegur në vetmi.
