..BISEDOJ ME LUMIN E FSHATIT TIM!
Shpesh,kur mërzitem buzë lumit të fshatit tim shkoj.
Lumi poshtë rrjedh i qetë,
me lumin miqësisht bisedoj .
Unë ty të njoh më thotë lumi,
që kur ishe fëmijë dhe djalë.
Me valët e detit ti kam sjellë urimet me detin të kam çuar fjalë.
Kam shumë kujtime o lumi im,
që nuk të ndërroj me asnjë.
E dua rrjedhën tënde të ëmbël dhe do ta dua në jetë ,
përgjithënjë .
Shumë vite me bekimin tënd,
ja këtu e derdhëm djersën lumë.
I bekuar përjetësisht je prej zotit merre bekimin edhe nga unë!
Tokën që ti e ke sjellë,
me kazëm e lopatë thellë e punuam.
Aty ,në rrënjët e bimëve e pemëve,
xhevahirë e perla zbuluam!
Nën hijen e rrepeve,
fjetëm viteve u dashuruam si të marrë.
Zogjtë në qiell dhe ti,
Lumi im ,ishit më të mirët dëshmitarë!
Ëndrrat me ty i bisedonim,
se veç ti di të mbash sekrete.
Çdo gëzim dhe hall me ty e ndanim,
asnjëherë se mbanim për vete.
Ndaj dua me ty të bisedoj,
ta shkel shtratin tënd anë më anë.
Aty mes shelgjeve dhe rrepeve,
dua ta gjej e të çmallem me babanë!
Tek ai rrapi i madh pranë urës,
në mes të erës e të shiut .
E pashë dikur edhe romen e bukur Julën ,
bijën e Shukriut.
Aty poshtë rrapit është varri i saj,
nga mermeri i ftohtë sikur më flet.
Shok me lumin tani jam dhe unë,
mos na harro por eja ndonjëherë poet !
Shpesh,më merr malli për lumin,
por dhe lumim e merr malli për mua.
Është lumi i fshatit tim o miq ,
deri sa të vdes do ta dua !
Tek ky lumë i bekuar,
kam lënë një pjesë të jetës kam lënë rininë.
Tej ky lumë dashurova drenushën time,
të dyve ju thurra poezinë!
