Ike në errësirë
Kujtë ja dhe fjalën
Që s’më erdhe mbrëmë
Të prita si i marrë
Nën dritën me hënë
Mendimet mu ngatërruan
Turbullirë kam në kokë
I kujtojë fjalët e tua
Po sa largë të kam sotë
Unë gjithmonë të pata thënë
Se të doja me gjith shpirt
Po ti zemrën ma lëndove
U largove në errësirë
Ku je tani e dashur
Lutem zërin t’ma dëgjosh
Kthehu zemër po të lutem
Se pa ty jeta është bosh
Autore
Elmira Tafa
16,,05,,2021
TI ME FJETE ME BURMIN E DETIT…
Më ëndërrove, zemër, vetëm një çast,
isha aq i trishtuar në shpellat
mendimet, ku jehona është e lirë,
pritjet e gjata kanë vrarë forcën time,
era e thatë në shpirtin tim, princeshë
kokrra rërës dhe mufulloi gurin e ndezur
nga livadhi delta si shumë zëra me
tingull i shurdhër, mund të shihja vetëm hapat e tua
të vegjël, ju erdhët të hollë dhe krenarë përmes
vranësirat e motit nëpër thellësitë e luginës, ecim përpara
natën, rreth teje, fytyra të gjata dhe disa
shkallët e mëdha që digjen ngurtësohen në kafshatë
thellë rërës së gjelbër, ishe duke qarë dhe trishtuar,
ti po më shikoje mes djegies dhe shiut, unë po të prisja
Unë mbaj gjoksin tim dhe ti më gllënj me murmurinë
shurdh i detit, me fishkëllimat e plagëve të kuqe,
nga atje në shpellën e trishtuar për të më dhënë një puthje
Edhe unë zgjat algat për të vrapuar drejt teje
për të fshirë dëborën e shtruar në flokët e tu.
Për ty bija ime
Më thanë një gonxhe po çel
Jo unë dotë se besoja
Një lule rritej brenda meje
Atëherë po e pranoja
Pranverës ju luta shumë
Lulen e bukur t’më dhuroj
Të jetë e mirë si trëndafili
Me ngrohtësi zoti t’a mbuloj
Hënës për ty unë ju luta
Dritën e sajë të më falte
Përmbi ty bija ime
Rrezet ajo të ti ndalte
Hëna mua më dëgjoj
Dritën mbi ty e lëshoi
Bukurinë e sajë të dha
Vajza ime si kukulla
Autore
Elmira Tafa
15,,05,,2021
