BUZËQESH MIRË
Halle,mërzitje
Asgjë nuk tingullon mirë.
Si ndonjë melodi e bukur
Që ta kënaq veshin.
Jetojmë në një botë të idhët
Me shpirtëra mjeranësh!
Egoistët veshin pallto
Të mbuluar nga vetmia.
Që nuk munden ta pastrojnë p.luhurin
E ta vënë në dritë bashkimin
Me të tjerë që të falin vetëm buzëqeshje.
Na kanë rrethuar shumë qenë endacakë
Shumë ujqë në këtë kohë të pakohë.
Sa që ulurimat e tyre tingëllojnë trishtë
Në veshët tonë.
Eh para nesh
Kanë formuar një pus plotë baltë .
Çdo ditë po fundosemi më thellë!
Kemi lutje për shpëtim!
Zëri ynë jehonë,
Nëpër sa e sa male e krahina .
Por kot…!
Nuk dëgjon askush
Apo ndodh e kundërta?!
Nuk e di
Kemi mbetur të zbrazët
zemërisht!
Inatosja dhe lakmia
na qesin në gjunjë.
Të shohin duke rënë ,
Nuk të ndihmon askush.
Me lot në sy të shohin
Ata vetëm buzëqeshin.
Po buzëqeshin!
Mendojnë që po shkojnë
Duke u ngritur me këtë punë.
Por një ditë
Ata vetë do ta pësojnë
Anija e tyre do të fundoset
Thellë e më thellë.
Sa që asnjëri
Kurrë nuk do i dal në ndihmë
Dhe të gjithë do jenë me të njëjtin mëndim
Që buzëqesh mirë
Ai që qesh i fundit!
Fatmire Berisha -Klinë
“””””””””””””””””””””””””
VAJ E LOT NA U BË JETA
(Poezi kushtuar mbesës Dinorës që na la aq herët dhe iku u stacionua në botën e amshuar !
Me mallë dhëmbje të madhe e përkujtojnë fëmijët IDRIZI ,FATJETA dhe HAJRULLAHU ,
Familja Morina dhe Gashi ,si dhe gjithë farefisi)
Seç na u mbush zemra mêrzi
Lumturia dot në zemra tona nuk kthehet
Shpirti kurrë nuk do shërohet
Deri atë ditê me ty, kur do të takohet
E pa pêrballueshme ikja jote
E zbrazët po na duket ,çdo gjë n’këtë botë
Çdo vënd që këmba jote shkeli
Po e lajmë për ditë me lot
Çdo gjë n’këtë jetë na u bë zi
Se drita iku bashkë me ty
Ike aq shpejt ,kush e ka mendu?!
Shkove aq larg pa na tregu.
Për ty po qanë guri e lisi
Me lot në sy po rrin Idrizi
Na u ndal gzimi ,
Na u ndal kënga
Na mbetê dhe fryma në fytë
I përlotur çdoher i heshtur
Hajrullahu i vogli yt
Ah bre Nënë e vetme mbeta
Me përmallim po të thêrret Fatjeta
S’nejte edhe naj vjet me neve
Se vaj e lot na u bë jeta.
Rehati spo gjené kurrê shpirti yn
Nuk po mundem me besu
Fati e zgjodhi ,jo nuk mundemi me ndryshu
Sa e rënd fjala Jetim
Por prap duhet me pranu.
