Në vapën e zhegut atë ditë
zemrën diçka ta ngazëlloj
hijën lisave ua matje me hijën tënde
tek i druheshe diellit të pa gojë
Me ëndje përcillje perëndimin
dhe rrezët e harlisura mbi valë
që thyheshin si kristali kur bije
mbi pllaka mërmeri të bardhë
Zogjët që ngritën nga supet e tua
kufirin mes tokës e qiellit përshkojnë
kam frikë se po të ikin me larg
mungesa e tyre të përmallonë
Yjet se xhelozojnë hënën
pse qiellit mes tyre kur kalon
valëve të detit ua fal buzëqeshjën
simfoninë e tyre tek e dëgjon