KUR TË VJEN
kur të vjen një stinë tjetër
gjethe në krah
të kujt,
do të pushosh,
cilës erë do t’i drejtohesh,
cilës valë ti, do të lundrosh,
buzë cilit breg,
do të shkruash heshtjen,
moteve të trishta,
cila andërr do të rizgjon?!
Apo ndonjë erë e çmendur,
stuhisë
të arratisesh s’të duron,
sërish t’kthen andej
në atë degë,
ku gjelbërove,
të rrish më e qetë
se dikund tjetër që mendon.
Nuk duket krim, largimi nga dega
por,më dhimbsen lotët
që rrjedhin nga zgavra
e drurit,
prej plagës së viteve.
Nuk di se kush do të jetë i humbur
gabimi i stinëve,
apo zymtësia e ngjyrave
që zbeh fatet,
gjethe e grisur si më gjemba,
në krahror therr,
sikur zogu kur çukit
trupin e lisit,
për ta gjetur ndonj krimb
të fshehur nën lëkurën
e dhimbjes,
mundohet ta shuaj urinë
duke grimëcuar ngjyrat
e kujtimeve që mbesin
kohës sa larg.
“””””””””””””””””””
KËMBËKRYQI YT BABË
Koha ecën unë ende mbaj shikimin
andej
ku mbi kokë shndriste
plisi i bardhë
këmbëkryq si shkëmb,
sa herë fryn erë e mallit
mi shpon brinjt tej-për tej
e përpi me dhimbje ah ,një qiell
të tërë me re.
Ti e ndeze të fundit cigare
dhe s’u ktheve me
pi më,
gaca më duke se rrinë e ndezur,
asnjë erë e mallëngjimit
për më fikë nuk e lë.
Na e le bujarinë e mikpritjen
në zemër
si traditë ndër breza
ashtu siç ishe si burrë
të erdhi dhe vdekja
Këmbëkryq në odë mot pas moti
kur shikoj fotografinë,shpuzore e qelibar
çfarë mungese
vend shpuzës së cigarës
mbi lëkurë të regjur,
e tehpi, më bien lotët
hiç pa ndal…
“”””””””””””””””””
SI NUK FRYNI NJË ERË
