ASNJË NGJYRË
Me mjegull të dhimbjes jemi mbështjellur
a çfarë reje po shkon përmbi
nuk e di rrezet e diellit
kur do të kthehen përsëri?!
Dritaret mbyllur po i rrinë shpirtit
aty mbrenda mbajnë mërzinë
ndonjëherë erë dhe breshëri
troket xhamave
çfarë trishtimi të bën vizitë
Ah ! Kornizës së dritareve
ndryshk i kohës mbete dhimbje
që asnjë ngjyrë më,
s’ka për të hjek,
Të mos ketë më festa të heshtura
sepse s’paska gjë ma rëndë
se sa afër me njëri-tjetrin,
por,kem mbetur ,larg shumë larg
Kur do të rigon shiu i jetës
e t’i kthej qiellit të veten freski
e tashoh tokën të buzëqshur
jo më maskë,por si më parë
dhe ty ,o njeri
T’i shoh lulet me ngjyra të veta
e të na ikë, kjo kohë e dhimbjes
të na ngrohin rreze dielli
lindë prej dhimbjes si një dritë
t’i shterngojmë dhe njëherë duart
mysafir ta kem gëzimin
jo,më dhimbjen
për çdo ditë.
“”””””””””””””””””””
PO T’I KTHEHSHA
