ÇUDITRISHT
Eh,kështjellë e ngritur si kodër
dhimbja ime
çfarë stuhive u bëre ball
çuditrisht s’të rrënuan erërat
kohërave me butësi u flisje
edhe pse përmbrenda
të digjte zjarr
Unë udhëtar i jetës
i pluhrosur,baltosur i djegur
por, se ndala rrugëtimin
gur i zhbiruar
nga rrufetë
Rënkim,rënkim po ikën
një jetë e tërë…
dje djegur nga lufta,
sot qielli i helmuar…
a thua nesër ku do të mbesin
kockat ,…
në cilin,dhe do të tretem,
ku do të, më vihet emri,
a do të jetë, ai guri,
gur i atdheut tim ?!
Që aq shumë e deshta
vetëm ,ai na kuptoi gjamën
mua dhe tokës sime.
“”””””””””””””””””””””””””””
E PA FTUAR
Erdhe vjeshtë hiq pa më ftuar
Erë e trazuar lart mbi re
Ndërsa unë ende në stinë tjetër
S’di pse dhimbje në shpirt me le?!
Shoh si përplaset, shiu për xhama
Si rigon loti në pasqyrë
Shoh mbi xham si rrëshqet dhimbja
Si buzëqeshja është ngrirë në fytyrë
Pse pa të ftuar në zemër u fyte
I shkunde ëndrrat e rinisë
Një tjetër breg ti gjethet hudhe
Përmbi lumin e dashurisë
S’di si u ndjeve,keq a mirë
Mysafir që erdhe pa ftuar
Qiellit jetë mbete vranësirë
Mbi kujtimin e kohës s’shkuar
Degë të mbuluara tani me brymë
Ku kishin çel filizat e para
Ku u ndalën zemrat pa frymë
E si rrufe ku mbeti ndarja…
Kodrave të shpirtit zbresin kujtimet
Sikur gurët që rrokullisen shpatijeve
Djerrinës bari i thatë sikur njomet
S’di a mbeten më pranvera të pritjeve
Rrugës së heshtur sikur s’njihem
Pse trokite sërish në portë
Dje një lule sot në akull ngrihem
Gjethe malli mbushur një shportë
Pse s’harrove aromën prej vitesh
Cila ëndrrë të ktheu prapë
Përse solle riga dhimbjesh
Rrugës së jetës të quajtur fat ?!
“””””””””””””””””””””””””””””””
GJAKUT TIM
S’dua askënd ta hidhëroj,
ju o vëllezër, motra të një gjaku
mirëpo vrerë jam duke vjellur
nga djalli i biri dhe i marri
Gjakut tim po i flas,
sot o kurrë të më kuptoj drejt
kjo tokë e larë sa herë me gjak
plaga e shekujve ende i dhemb
Toka ime me frymë t’zënë
nëpër stuhi gjithnjë gjamë
çdo shqiptari shpirti duhet t’i dhemb
mallkimi i nënës mos po na zë
Lindëm dhimbjes zjarrit u rritëm
sa furtuna i përballuam
dhe njëherë t’i tregojmë nënës
se dimë ne për t’u bashkuar
Mos t’i gëzohemi kurrë të hidhurës
se me të mjaft jem përballë
mendoni ku ishim shekujve
edhe tani ku kemi ardhë
Nuk është kryer mundi i nënës
as amaneti i dëshmorëve,heronjve
kur është në pytje emri Atdhe
t’i shtërngojmë duart drejt fitoreve
T’i përpimë dhe njëherë dallimet
siç i përpin burrat e mëdhenj
e të ecim me krye lart
mos të na ikën koha kot
