Gjeje vetveten
Mes mjegullës së mistershme me zor dallojë fytyrat e zbehta. ndërsa eci sheshit të qytetit, që ngjanë me një fantazmë e cila i mashtron shekujt.
Dikush më pëshpëriti afër veshit të majtë.“Mirëmengjessi”
Ktheva kokën më shpejt sesa të rrahurat e zemrës sime. Asgjë nuk pash…
Ohh mora frymë thellë e më dukej as frymë nuk kisha.Heshtjen e ngrirë e thyen disa hapa që vinin në drejtimin tim.
Tik-tak- tik- tak si melodi arrita të dallojë në mes të asaj mjegulle dy taka të kuqe.
Asgjë tjetër. Papritur një zarf më erdhi në dorë.
I gjithë trupi mu rrënqeth. U ngriva në vend.
Sa i frikshëm ky qytet që pushtoi shekujt. Mbaja zarfin në dorë por ku ta gjeja pak guxim ta hapja.
Askush, asgjë qyteti mu bë i huaj e sheshi ku qëndroja i shtangur ish i gjatë pafundësisht. Më duhej ta hedhja një hap.Ta mbaja zarfin, ta lija, ta hapja apo ta bëja copë –copë.
Papritur zarfi u hap si me magji. Në një letër të bardhë me shkronja të arta shkruante “gjeje vetveten” Por unë isha humbur në mes këtij misteri.
Alarmi i orës 9 më zgjoi. Isha vonuar për punë.
