NJË LULE KISHA
Një lule kisha unë dikur,
Plot me ngjyra e plot me erë,
Bota dukej aq e bukur,
Sikur çelte gjithmonë pranverë.
Po lulet janë delikate,
Aq shumë sa kanë dhe bukurinë,
Me to s’ka zënie, as inate,
Ato të njohin veç urtësinë.
Se shkojnë e thahen e një ditë,
Si pa kuptuar humbin ato,
Ne veç shpirti pakëz na ndrit,
Nga kujtimet që lënë kudo.
Dhe një psherëtimë “Ah, sikur,
Ta kisha prapë lulen e bukur!”
Na kthen prapa si dikur,
Kur fletët rrihte porsi flutur.
Kujtim Hajdari
“””””””””””””””””””””
MA BËN ME DORË
Liqenin zgjojnë nga dremitja e thellë,
Krahët e një zogu që ngrihet n’fluturim,
Rrezja e bukur që përtej malit, kur del,
Ma bën me sy e më thërret në takim.
Liqenin zgjojnë nga dremitja e thellë,
Krahët e një zogu që ngrihet n’fluturim,
Rrezja e bukur që përtej malit, kur del,
Ma bën me sy e më thërret në takim.
Flluskat e ujit më përkëdhelin akoma,
Siç më vjen nga lulet, e freskët aroma,
Ti, ëmbël, ma bën me dorë, rinia ime,
Buzë liqenit e majë kodrës me dhimbje.
Në ujërat e kthjellta dukesh e zhdukesh,
Ku shëron plagët me lotë si nimfë e praruar,
Dhe në majë kodre ftoh e qetësohesh,
Nga hallet e mundimet ballin e përvëluar.
Ma bën me dorë sa herë më rikthehesh,
Dhe mua vitet më shkunden nga shpina,
Ti, n’varret e harresës kurrë nuk do prehesh,
Gjithmonë do vish bukur siç vjen Gjeraqina.
Kujtim Hajdari
“”””””””””””””””””””””””””””””””””””
SI LULET E PRILLIT
Vjen ëmbël e shkon si tretet një valë,
Në bregun që fle plot rërë të butë,
Ti s’është nevoja që të flasësh me fjalë,
Ti flet me shikimin e bukur, të urtë,
Si puthjet e diellit mëngjesit pranveror,
Mbushur plot lule, aromë trëndafili,
Shikimet e tua më ngrohin çdo orë,
Kur çfaqesh gjithmonë si lulet çel prilli,
Në fjalët e tua plot tinguj të ëmbël,
Duket ka zbritur e këndon bilbili,
Kur pranë të ndjej më vë flatra në zemër,
Më mbush me zjarr e shkëndija idili.
Ti dhe ndarjet i zbut plot fresk e plot jetë,
Trishtimin e fshin me shikimin plot dritë,
Si perëndim i bukur që ylberet thërret,
Gjithshka rreth meje i jep rreze dhe e ndrit.
Si dielli mbrëmjes që ikën e zhduket,
Qeshur mëngjeseve të vijë përsëri,
Imazhin tënd unë pres rishtas të duket,
Të frymojmë si një trup dehur n’dashuri.
(Nga libri ne shtyp)
KUJTIM HAJDARI
***********************************************
COME I FIORI DI APRILE
Tu vieni dolce e poi vai come le onde,
Sulla riva dormiente, sulla soffice sabbia,
Tu non hai bisogno di parlare a parole,
Parla lo sguardo come un raggio di alba.
Come i
baci
dolci del sole primaverile,
Pieno di fiori e di profumo di rosa,
Quando ti appari come i fiori d’Aprile,
I tuoi occhi mi riscaldano in ogni ora.
Di dolci suoni sono le tue parole,
Sembra che l’usignolo ha sceso e canta,
Vicino a te mi mette le ali il cuore,
L’idillio mi riempie di fuoco e scintille.
Tu ammorbidisci di freschezza e di sereni,
E con l’occhi di luce, i dolori di separazioni,
Come il bel tramonto accende i arcobaleni,
Tutto, intorno a me, riempi di luce e canzoni.
Come il sole della sera che se ne va via,
Per portare alla mattina luce e calore,
Non vedo l’ora di rivedere la tua immagine,
E respirare come un corpo ubriaco d’amore.
KUJTIM HAJDARI
