Oh, seç kam në shpirt një vragë të madhe, të papeshë, që më trazon mendimet e s’më lë të frymoj. Shuarja jote motër mori me vete dhe gjysmën e jetës sime, o engjëllore, ikonë e mirësisë, buajrisë e dashurisë njerëzore.
Ma preve buzëqeshjen, o modeli I mirë i një motre të dhimbsur. Sa me fat e ndjeja veten që kisha një motër si ti. Përvoja, forca, virtytet e tua ishin të paarritshme për mua, o thesar, që mbarte në vete aq vlera. Por vetë zoti t’I kishte blatuar ato duar si të një nëne, o bujare e pa masë! Kush trokiti në derën tënde e nuk iu hap, o shembëlltyra e dashurisë njerëzore. Mbështetja jote kthehej në forcë për këdo. Sa shumë shprehje keqardhjeje janë lëshuar për ty, për fatin dhe moshën tënde, se ti ishe e mikluar nga të gjithë, o engjëll I shenjtëruar! Ti motra ime s’do mbetesh kurrë e harruar. Jo, ti s’ke vdekur, ti jeton në dimensionin e jetës, ti, që nuk njihje as një lloj urrejtjeje, motra ime e shtrenjtë! Pse vallë e humbe lidhjen me këtë botë? Ti nuk I trembeshe sfidave të jetës, sado të vështira të ishin. Pse nxitove pra, pse?! Për një botë më të mirë se kjo, duke na lënë tharmin e dhimbjes, në mbresa e kujtime?
Do të kujtoj o motër, sa të kem edhe pikën e fundit të frymës. Shpresoj ti dëgjosh këto thirrje shpirti, motër. Dritë tu bëftë shpirti në parajsë, ti rreze vezulluese! Ti, o Jeta ime e dashur, që emrin motër ma kishe skalitur me tinguj të artë.
