poezi nga Luan Kalana,Florida SHBA.
memorium-KAÇKA E TIM ETI
…Babait tim te pavdekshem,Luftetarit te Liris.
-Një ditë në perëndimin portokalli të verës,
kur isha i ri, provova të shkruaja poezi,
mes degëve të arrës që rrinte për karshi,
nëpër rrezet e diellit si flaka e farkëtarit,
një zë foshnje me ngacmonte në dritare.
E lashë ditarin e nxënësve të mi,
muza me mua kish rënë në dashuri,
i frymëzuar shkrova mbi një fletë,
figurat me radhë, si gurët e shahut
siç vihen njerëzit pas nuses në valle.
Me një dorë shtrëngoja metaforën,
fabulën ma fali muza si abetare,
me tjetrën trokisja ritmin me dorë,
nuk e di shkruaja a këndoja këngë.
Lëvroja fjalët si avlëmend me nxitim,
përzieja si piktori ngjyrat me fjalë,
te mulliri i vjetër priste poezia tjetër,
traktoristja e parë, vasha vishocare.
I hidhja, i prisja figurat si xhongler,
i ngjitja, i zbrisja si fëmija shkallët,
i numëroja kur i ngjitja, kur zbrisja,
rrëshqisja si fëmijët mbi sane.
94 Luan Kalana
Ç’mendohesh, ç’je skuqur, s’më sheh,
si disk fluturues që vjen nga lart?
Jam pema, arra e babait, ore,
dëgjon, jam kaçka e tit eti!
Degët e mia kanë hipur mbi çati,
sëpatat katile duan të më presin!,
E do apo s’e do babanë ti?
S’të dhimbset, do mbetet pa krahë!
Ishte miti pagan që lëvronte
I frikshëm, e pak supersticioz,
Kur thahej kaçka, po mbaronte,
ky ishte fundi, vdekja e të Zotit.
Tërë jetën babai im, kur ishim çiliminj,
e përkëdhelte, kujdesej për të,
e ujiste e krasiste, gjethet ia fshinte,
sikur e kishte fëmijë, fshehurazi i fliste.
U rrit u bë e madhe, zu tërë oborrë,
na pëlqente të rrinim nën hijen e saj,
të hanim lakror, përshesh me dhallë,
vraponim si kuajt në lëmë me litarë.
Kur e mësuam historinë, ishte vonë,
babai kish fluturuar lart në qiell,
kaçka ishte stolisur, kish zgjatur degët,
me rrënjë në tokë, me ombrellë nën retë.
Na thoshte komshiu përherë:
“Yt atë s’ka vdekur, arra s’është tharë,
ajo ka marrë retë, sa rron kaçka juaj,
Yt atë, shpirti i tij është gjallë!
Është historia e përmallur e tim eti,
dashuria e poezisë sime të re.
Babai s’rron më, tretur në varre,
Kaçka e tim eti, vjersha e tij mbeti.
Vishocice,Dhjetor 2003,
Luan Kalana,SHBA
