Jam tepër fshatare
të kuptoj teatrin e kohës moderne.
Unë kam rolin modest
të një gruaje të thjeshtë.
Shkruaj-si më vijnë vargjet.

Mundohem të jem e qartë
si njerëzit e parë,
nuk lustroj asgjë
emocionet i sjell si vijnë,
pa droje ia rrëfej botës
atyre që kanë dëshirë
t’i lexojnë e ëndërrojnë si unë,
se apokalipsi pandemik
nuk pyeti për prejardhje.
Dhimbjen e ndjejmë njësoj
të gjithë,frikën e gëzimin.
Molepsja e qytetit
zbuloi sa e sigurtë qenka
zona e gjelbër,fshati.
Jam tepër fshatare të kuptoj
“sofistikimin e qytetit”.