Për Dritëroin, që u kthye në dritë
të amshueshme
Ishte Viti i Ri i fundit, që ai kishte kërkuar ta kalonte në fshatin e tij të lindjes. Mezi e kishte bindur të shoqen, e cila ishte gjithmonë e shqetësuar për shëndetin e tij. Vuante nga mushkëritë, por diçka më e fortë e thërriste netëve pa gjumë. Disa netë rresht kishte parë prindërit e tij, që e qortonin se i kishte harruar dhe nuk u kishte shkuar në varreza për t’i vizituar.
U nis me bashkëshorten e tij, Sadijen, të shoqëruar nga nipi i tyre.
Kur mbërritën pranë fshatit i tha nipit të mbante makinën në një fushë mbuluar me borë. Zbriti nga makina dhe dukej i përhumbur në vorbullën e kujtimeve. Dëbora vazhdonte të binte dhe flokët e saj i fshiknin fytyrën e tij të mekur e të plakur, por çuditërisht të rigjallëruar nga krahëzat e bardha të fluturave që vërtiteshin rreth tij. Mbylli sytë për një çast dhe thithi aromën e dimrit të fushës, që ishte aroma e një kohe sa të njohur për të, por dhe aq të largët.
Gruaja i thirri të hipte në makinë, se ishte i sëmurë dhe do të ftohej, por ai vazhdonte të qëndronte pa lëvizur. I pëlqente të përjetonte këtë çast magjik, këtë emocion fërgëllues që lidhej me vrapimin e tij të dikurshëm, shtrirjen e dorës përpara për të mbledhur sa më shumë kristale, të cilat bashkë me avullin e tij të ngrohtë shkrinin kristalet në pëllëmbët e vockla e të skuqura nga thëllimi. Kur mbërritën në shtëpi, u ul te pragu i derës dhe puthi gurët e qosheve vendosur prej babait të tij. Në zemër po ndiente një përzierje të pashtershme dhe të vrullshme ndjenjash. Hyri brenda dhe sytë i kishte me lotë malli për atë kohë të shkuar që ishte ngulitur fort në kujtesën e tij. Ndezi dritën dhe shkoi pranë fotografisë së prindërve, që qëndronte ende e varur në mur dhe i puthi të dy me mall. Iu afrua vatrës për të rregulluar shkarpat e thata. Mori një shkrepëse nga kutia dhe ndezi një letër, flaka e së cilës ndezi më pas drutë që kërcisnin, ndërsa gjuha e lartë e tyre ndriçoi faqen e oxhakut të nxirë nga bloza.
Aroma e mirë e druve të djegura u përhap nëpër dhomën e madhe. Sa kujtime kishte pranë atij oxhaku! I kujtohej nëna me përkujdesjet e saj dhe babai që e këshillonte vazhdimisht, që të bëhej njeri i mirë dhe të donte njerëzit.
Gruaja po merrej me darkën dhe nuk ia ndante sytë. Kur e shikonte aq të lehtësuar, atje pranë vatrës ndihej mirë për udhëtimin e bërë, por prapë meraku i këtyre fiksioneve e parandjenjave që e sollën këtu e ligështonte në shpirt.
Ai qëndronte i ulur pranë zjarrit, fliste me flakët e harlisura, të cilat i kishin sjellë prindërit dhe po e shikonin të gëzuar :
“Më në fund erdhe, o bir! Sa na kishte marrë malli!”
-Erdha t’ju them, se ka ardhur koha që të rri me ju. Ime shoqe nuk mund ta pranojë dot këtë dhe aq më tepër ta kuptojë, prandaj është gjithmonë e shqetësuar”
-Çohu të lutem,- i tha e shoqja. Duhet të pish ilaçet dhe të mbështillesh mirë, se do ftohesh.
-Sonte nuk do t’i pi ilaçet. Do pi vetëm këtë gotë raki, sepse kjo më bën të ndihem mirë dhe vështroi gotën.
Kjo gotë e kishte kthyer në ato rite të kaluara, që shtroheshin sofrat dhe vallja e kërcyer me fustanella të bardha dukej sikur prekte qiellin.
Ai kishte prekur qiellin me dorë dhe lundronte tek ajo e shkuar që kishte zënë fill dhe mbetej përjetë, tek kjo shtëpizë e vogël, tek ugari i tokës së sapo punuar, aroma e barit të sapokositur dhe atij dimri të bardhë si sot, që shtrinte jorganin e bardhë e vishte tylin jetë me dëlirësitë më të mëdha të shpirtit.
Shkëputur nga libri:”Regëtima pulëbardhash”
nga shkrimtarja
Marjeta Shatro Rrapaj
Lumë mendimesh..
Rrjedh lumi i mendimeve
e merr me vete
gjithçka i del përpara.
Ndonjëherë nga pengesat
fryhet zemërim
e shpërthen.
Kur rrugën e gjen përsëri
ecën ngadalë e paqësor,
deri në detin e meditimit
e atje merr frymë
thellë prej gëzimit.
Era i puth faqet
dhe e shtyn në molin e shpirtit.
Marjeta Shatro Rrapaj
