Pafajësisht?!
Lodhemi nga pesha e vështrimeve
e mbyllemi në vorbullën e turbulltë
të rrathëve të analizës shoqërore
që shformëson të vërtetën,
sipas subjektivizmit të qenieve
që shfrytëzojnë çdo mundësi
që u jepet me dëshirën
për të zbardhur ose nxirë
sipas të pacipit interes personal,
për materializim përfitimi.
Marjeta Shatro Rrapaj
“”””””””””””””””””””
Kokrrat e ftonjve
Në ëndërr vjeshte,si Adami e Eva
ecim të dy në kopshtin me ftonj.
Kokrrat e verdha na ftojnë në mëkat,
veç nuk i kafshojmë
se janë shumë të forta
si e pamundura që na tundon shpesh,
por nuk e prekim dot
e të uritur mbetemi gjithmonë…
Marjeta Shatro Rrapaj
“”””””””””””””””””””
Pa mëkat…
Bisedë pa fjalë,
me shikim zhbirues,
me deshifrim figure,
përmes të parrëfyerit ,
sy mëkatar,
që zhvesh shpirtin,
kur e do pranë
e lirisë i qep krahë…
Marjeta Shatro Rrapaj
“””””””””””””””””””””””
Në orbitëpamje
Brenda trishtimit
troket shiu i vjeshtës në Ikje
që mpleks litarët e lotëve hyjnorë
e qartëson idetë mbi njerëzit,
që çuditërisht
janë të paparashikueshëm
si koha pa ekuilibër,
pa orbitë,
pa siguri,
pezull
e në orbitëpamjen e mbyllur
asgjë e njëjtë,
gjithçka në lëvizje
si ritmi i jetës…
