Arratisje në vetvete…
Me vështrim hetues
e mendje rrëmuese
rikthehet koha e dikurshme
e shkrin ngrica e zemrës
nën dritën e artë diellore,
ku si çdo ditë
shpirti vërdalliset
bregut pa zhurmë
me klithma të ëmbla gëzimi,
duke dëgjuar shugullimën e ujit,
kur përplaset në breg
joshur nga pamja e flladi
që fryn mbi det
e rrudhos valët lehtë-lehtë
e shtyn tutje kujtimet
me psherëtimë të thellë,
në shtegun e brishtë të harresës së mekur…
Marjeta Shatro Rrapaj
“””””””””””””””””””””””””
Pa shtirje klishesh…
Tani jemi kthyer në…
…na ishte një herë…
Braktisur nga magjia
e përrallës happyend.
Veshur me realitet
lajmesh,të papriturash
tragjedish e komedish.
Jemi drama e gjallë
në supermarketin e Epokës:
“Vlerë antivlerë”,
me shumicë e pakicë trillesh,
për qeniet me mend e pa mend,
ku vesi,virtytin e mban peng
me amnezin e të qenit infantil pa stil.
