KOKËN MOS E KTHE MË
Me kalimin e kohës morre trajtën që kisha frikë
zbukurohesh por më kot, kokën mos e kthe më
e paudhë në grackë nuk më fut dot, stop e pikë
tutorin do kesh pronar, dhimbja mos nxjerrë zë
ja larg teje u shërova lamtumirë krevat i spitalit
zemra pa plagë fluturon në stuhi rrezesh muzë
lavire femër lutërron si të shkrep larg kapistallit
helm hipokrizie të pikon nga sy gjarpri në buzë
“””””””””””””””””
AH MOJ KOLONJARE
Moj thëllëzë e malit
zgjohu dhe lëviz
jam kaçaku i mallit
dhe më bën murriz
jam që mos qofsha
edhe poet rebel
sytë tek ty i mbyt
dhe duart në bel
ah moj kolonjare
kam dalë mbi Butkë
un të dua për fare
si të ishe çupkë
ç’rëndësi ka emri
kur ti je thëllëzë
më ka hyrë gjembi
Gramozit në rrëzë
“””””””””””””””””””
FAJI IM I VETËM
Ç’jam un burri jot poet si njeri
kur ti ke për helm shum pjella
që s’njohën respekt e dashuri
hipokrizi e gjallë, ndjell t’vjella
lopatë varrimi kanë në mendje
duke bredhur egërsisë, kuturu
s’të lanë pa vrarë rrahje zemre
shkon t’mbytesh Iren larg diku
një tjetër, ty t’ë duket më i mirë
që s’qan me ty, asnjë hall jete
ti këmbët ngre lart me dëshirë
s’dua ta di si të gjeti, a e gjete
më groposin ëndrrave të gjallë
pjellat e tua, që nuk i martova
ç’jam un si njeri, e kupton vallë
faji im i vetëm, qët’ dashurova
“”””””””””””””””””””””””
NË COPËRAT E ABORTEVE
Dhjimbjen tënde pashë, n’zgjatimin e lotit
mashkulli i gabuar prapë t’përdori aq keq
klimë dashurie, ndryshoi, njësoj si e motit
shpirtit pa shpirt lëndohesh egos dhe heq
për ty nuk jam asgjë tjetër, mund t’tallesh
mbase unë të nxorra më të bukur se ishe
su mësove me burrë, në kët’ botë hallesh
më dukesh shtrigë e keqe që s’më prishe
