GOLDENES VORRECHT
Wenn Herbstblätter von ihren Stielen abfallen,
sinken sie leise ins unermessliche Nichts.
Ein Stich in der Brust webt sich zu
einem melancholischen Tuch.
Die entblößten Äste der Bäume im Herbst,
Ein Blick in deine Augen ist wie
ein Blick zum Himmelszelt.
Deine Abwesenheit tut mir weh,
sie gleicht Schmerzen bei nassem Wetter.
Erschöpft kommt mir der Gedanke,
ein Stoppelfeld nach dem Sturm.
Er sei in das goldene Haar geschmolzen,
unter Smaragd- Anhänger.
Oh, ich sehn’ mich nach jenem Gedanken,
Ich bin neidisch auf den Wind, der dich berühre.
E drejta e Autorit, poete: Brixhilda Dede
Përshtatur në gjuhën gjermane: M
“”””””””
SHËN MARIA (simboli i nënës dhe dashurisë.)
Shën Maria është figura e shenjtë që prek shpirtin njerëzor në brendësi.
Ajo që fal dashuri pa shpërblim, nëna që përqafon dhimbjen e botës dhe përkushtimin që nuk thyhet përballë vuajtjes.
Dashuria që përballet në sakrifica, durim e falje.
Shën Maria kujton se dashuria është dhimbje.
Të duash do të thotë të pranosh frikën e humbjes, barrën e sakrificës.
Nëna është vendi ku nis ndjenja e sigurisë e mësohet dashuria.
Ajo mëson ti qëndrojmë pranë asaj që beson edhe kur rruga është tepër e vështirë.
Forca e njeriut është përballja dhe gatishmëria e tij për hir të dashurisë dhe së mirës.
Figura e Shën Marisë vjen në breza si trashëgimni shpirtërore dhe kulturore ndaj asaj që marim dhe asaj që lemë pas.
Të duash e ti përkushtohesh të mirës do të thotë mos lejosh që koha të varfërojë shpirtin njerëzor.
Ajo që bën jetën të pavdekshme nuk është koha që jetojmë por dashuria që lemë pas.
***
Njeriu i sotëm duket sikur ka humbur besimin tek e shenjta, tek lidhja e lashtë e njeriut dhe natyrës.
Sfiduar ligjet e natyrës apo largimin nga ekuilibri krijon iluzionin se mund të bëhet zot i gjithçkaje.
Por natyra as harron , as fal duke ju përgjigjur çdo arrogance njerëzore .
Zoti, natyra dhe njeriu, tre realitete të ekzistencës.
Kur njeriu harron veten e tij në këtë rend, ai humbet rrugën drejt vetvetes.
Nga këndvështrimi i besimit, shumë njerëz mendojnë se Zoti e krijoi nënën si një nga mënyrat më të bukura për të na dhënë dashuri, kujdes, mbrojtje dhe jetë.
Nëna është personi që na mëson gjërat e para, na qëndron pranë kur kemi nevojë, na do edhe në momentet kur gabojmë.
Zoti krijoi nënën që në fytyrën e saj të shihnim dashurinë, përqafimin dhe një zemër të hapur ku të mund të trokasësh.
Zoti nuk mund të ndodhej kudo, ndaj krijoi nënën.
Brixhilda Raspopi Dede
