TË DUA PRANË.
Hajde djalë, hajde – thirra,
nga larg s’të kuptoj se çthua,
yjet që llamburisin,
a i prek dot me thua?!
Hajde thuama në vesh,
pëshpëritëm – mjalti im,
puthma qafën gjithë epsh,
buzët, ndizmi trëndafil.
Ja, në mbrëmje luta hënën,
-nga po shkon, a do vi?
largësia ndan dhe male,
dy zemra, shpejt i grish.
Jap e marr ta kapja hënën,
shtriva dorën lart më lart,
por më ra në qafën tënde,
ah kjo ëndër… kaq e patë.
Të shtrëngova, e di vetë,
ngjal u bëra trupit tënd,
ndezëm shtratin me zjarr yjesh,
drit’n e hënës buzë më buzë.
*******
LULE MARGARITA
Për herë të parë kur dashurova,
një lule margarit këputa,
petal bardhë dhe zemra ime,
më do s’më do, në lojë e vura.
Thonë, është lojë dashurie,
por të ngreh, të vë në ankth,
me patale luan lojën,
më do, a s’më do vallë?!
Një nga një petalet ranë,
si flutura të bardha mbi lëndinë,
ja e fundit më uroi,
të bardhë ta kesh dashurin.
